Τότε που δεν είχαμε ίντερνετ αλλά παίζαμε στους δρόμους και τις πλατείες!

Θυμάσαι τότε; Τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια; Τότε. Στα 10 σου περίπου…  
Τότε που ετοίμαζε η μαμά το ταψί με τα γεμιστά για να φάμε την πρώτη μέρα που θα φτάναμε. 
Ξεκινούσαμε αξημέρωτα, μέσα στη νύχτα για να έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να βρούμε κατάλυμα. 
Ανοίγαμε εκείνο τον τεράστιο χάρτη που βρισκόταν

Νοσταλγία: Τα παλιά παιδικά παιχνίδια – Ποιος τα θυμάται;

Τρώγαμε, διαβάζαμε (ή κάναμε ότι διαβάζουμε) και μετά σφαίρα για παιχνίδι! 
Όταν με ρωτούν πώς ήταν τα παιδικά μου χρόνια, η απάντηση είναι μία: γεμάτα παιχνίδι σε πλατείες, γήπεδα και γειτονιές και χωρίς τηλεόραση. 
Όχι ότι δεν υπήρχε τηλεόραση. Υπήρχε αλλά δεν μας ενδιέφερε να δούμε.
Τις προάλλες ένα παιδάκι απόρησε «πώς είναι δυνατόν να μην παίζατε ηλεκτρονικά παιχνίδια;

Το Παιχνίδι, από την Αρχαιότητα έως σήμερα, συλλογή του Λαογραφικού Μουσείου Εμμανουήλ Λιγνού!

Την Κυριακή, 2 Απριλίου, μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε το φιλοθεάμον κοινό της Σαντορίνης. 
Στον εκθεσιακό χώρο του Βιομηχανικού Μουσείου Ντομάτας, στη Βλυχάδα, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια μιας πρωτότυπης έκθεσης, με θέμα "Το Παιχνίδι, από την Αρχαιότητα έως σήμερα", η οποία θα διαρκέσει μέχρι το τέλος Μαΐου και περιλαμβάνει τη  συλλογή του Λαογραφικού Μουσείου του Εμμανουήλ Λιγνού.

Το περιεχόμενο της έκθεσης, σε συνδυασμό με το υπέροχο στήσιμό της στον ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό

Το Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας & το Εργοστάσιο Τεχνών Σαντορίνης οργανώνουν και θα φιλοξενούν από 193.2017 εως 28.5.2017 την έκθεση “Το Παιχνίδι από την αρχαιότητα έως σήμερα”!

Πρόσκληση για την έκθεση: Το παιχνίδι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα 
Το Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας και το Εργοστάσιο Τεχνών Σαντορίνης οργανώνουν και θα φιλοξενούν από τις 19 Μαρτίου μέχρι τις 28 Μαΐου την έκθεση “Το Παιχνίδι – από την αρχαιότητα έως σήμερα”. 
Αφορμή για να στηθεί μια έκθεση για την ιστορία του παιχνιδιού αποτέλεσε η συλλογή παιχνιδιών του Λαογραφικού Μουσείου Σαντορίνης και του ιδρυτή του, κου Εμμανουήλ Λιγνού. 
Το παιχνίδι είναι ο φυσικός τρόπος για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον κόσμο, να αναπτυχθεί νοητικά και ψυδικά και να κοινωνικοποιηθεί. 
Μέσα από τη διερεύνηση του παιχνιδιού έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι στον χρόνο και να γνωρίσουμε πληροφορίες, πρώτα για το

Παλιές αναμνήσεις.... Τα παιδία παίζειν!

Αφιερωμένο στη γενιά της αλάνας, της αυλής του σχολείου και της γειτονιάς Μια φορά και έναν καιρό τα παιδιά των πόλεων και των χωριών, αγόρια και κορίτσια, κάποτε στο παρελθόν (όχι και τόσο μακρινό όσο θα φαντάζει σε μερικούς - για τους μικρότερους το λέω), μαζεύονταν στις αυλές των σπιτιών, στις αλάνες και στις αυλές των σχολείων και έπαιζαν όλα μαζί. Παιχνίδια που δεν χρειαζόταν να τα αγοράσουν, σε αντίθεση με τώρα, και με παρούσα τη φυσική επαφή ανάμεσα στα παιδιά αντί

Α μπε μπα μπλόν. Έγια μόλα έγια λέσα. Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσας!

Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσης είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!
Μεταξύ των πολλών παραδειγμάτων, δύο από τα πλέον ενδιαφέροντα:
1. Μικροί (οι ομήλικοι εξ ημών) είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι: δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα

Παλιά αξέχαστα παιχνίδια

Παρακολουθώντας τα σημερινά παιδιά, να βυθίζονται όλο και περισσότερο στη παθιασμένη ασθένεια των υπολογιστών, με παραπλανητικά και ύπουλα παιχνίδια, έρχονται στο νου μου τα τότε παιδικά παιχνίδια, όπου αλωνίζαμε τα σοκάκια του χωριού μας, παίζοντας διάφορα και ποικίλα παιχνίδια που δυστυχώς στα σημερινά μας παιδιά είναι εντελώς άγνωστα.

 Πηγή: Εμείς και η Κοινωνία μας

Πιο κάτω μπορείτε να δείτε το σχετικό βίντεο, με διάφορα παλιά παιδικά παιχνίδια.

Η «Δωδεκάρα» ένα παλιό σχολικό παιχνίδι…..

Κάτι ανάλογο με τον Γκανιέ (κλικ εδώ) είναι και η Δωδεκάρα.

Παιζόταν στο αυλόγυρο του Δημοτικού Σχολείου Καμαριού της Σαντορίνης και οι αντίπαλες ομάδες ήταν διατεταγμένες διαγώνια του αύλειου σχολικού χώρου, από 5 έως 12 περίπου  παίχτες αντίστοιχα.

Όταν έβλεπες τον αντίπαλο να κυκλοφοράει έξω από τα όρια του χώρου η οποία προστατεύεται με μια απλή γραμμή, τότε ο αντίπαλος εφόσον ήταν εντός των ορίων είχε το δικαίωμα να τον κυνηγήσει και να τον σκοτώσει.

Όταν όμως ο κυνηγημένος έτρεχε προς την ομάδα του και έμπαινε στα όρια που φαίνονται στην φωτογραφία, τότε γινόταν το αντίστροφο, δηλαδή αυτός κυνηγούσε πλέον τον αντίπαλο είχε το δικαίωμα τώρα να τον κυνηγήσει, γιατί πήρε το δικαίωμα από την φωλιά της ομάδας του.

Αυτό συνέβαινε όταν ο παίχτης έβγαινε τώρα από την φωλιά του, όσους αντίπαλους παίχτες έβλεπε είχε το δικαίωμα να τους κυνηγήσει.

Με την προϋπόθεση όμως, όταν αυτοί ξανάμπαιναν στη φωλιά τους γινόταν το αντίθετο.

Δηλαδή ήταν ένα έξυπνο αθλητικό παιχνίδι και με εγρήγορση των αντανακλαστικών του σώματος και του πνεύματος.

Αυτό γινόταν διαδοχικά μέχρι να περιοριστούν οι παίχτες και παράλληλα αν ο αντίπαλος κατάφερνε και πήγαινε στην αντίθετη φωλιά χωρίς παίχτη, τότε έμπαινε στη φωλιά και έβαζε «Δωδεκάρα» όπου και σήμαινε την νίκη του παιχνιδιού.

 

Καμάρι όπως κατασκευάστηκε μετά τον σεισμό του 1956

 

Μια άλλη όψη του παλιού Καμαριού. Τα τότε αμπέλια, σημερινά τουριστικά καταλύματα

 

 

"Γκανιές", ένα Σαντορινιό - Καμαριανό παλιό σχολικό παιχνίδι!

Ένας αξέχαστος Δάσκαλος...κλικ εδώ

Πηγή: Εμείς και η Κοινωνία μας 

"Γκανιές", ένα Σαντορινιό - Καμαριανό παλιό σχολικό παιχνίδι!

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεοτεροι!  
Το παιχνίδι ο «γκανιές» είναι ένα παλιό και ξεχασμένο Σαντορινιό παιχνίδι που έπαιζαν τα τότε παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Καμαρίου μέχρι και την 10ετία του 1960 & 1970.

Ήταν ένα στρατηγικό παιχνίδι συνυφασμένο με την σωματική των άθληση, χωρίς κόστος και οικονομικές επιβαρύνσεις.

Αποτελείτο από δύο πενταμελής – επταμελής ομάδες (ανάλογα με τον αριθμό των ενδιαφερομένων παιδιών) και κατά την έναρξή του βρισκόντουσαν παρατεταγμένοι απέναντι και σε απόσταση των 20 με 30 μέτρων περίπου.

Ο κυρίαρχος της κάθε ομάδας, ονόματι «Μάνα» ήταν ο αρχηγός και είχε πλήρη δικαιώματα εξουσίας στη απέναντι ομάδα, όπου βρισκόταν σχεδόν μόνιμα σ΄ ένα μικρό λάκκο βάθους 20 εκατοστών περίπου και με διάμετρο 50 - 70 εκατοστών περίπου, έτσι ώστε να μη έλθει οιοσδήποτε από την απέναντι ομάδα και βάλει το πόδι του στο φυλασσόμενο λάκκο δηλαδή «γκανιέ», έτσι ώστε η ομάδα που θα έβαζε τον γκανιέ θα ήταν και ο νικητής του παιχνιδιού.

Καραμολέγκος Γεώργιος, ο αείμνηστος δάσκαλος του χωριού

Πλησιάζοντας λοιπόν ο αντίπαλος και όταν θα τον ακουμπούσε η Μάνα, θα ήταν «καμένος – σκοτωμένος» δηλαδή ο παίχτης θα βρισκόταν εκτός παιχνιδιού από την ομάδα στην οποία ανήκε και κατά συνέπεια θα βρισκόταν κατά ένα παίκτη λιγότερο.

Αυτό γινόταν και από τις δύο ομάδες, μέχρι οι παίχτες των να βρεθούν εκτός παιχνιδιού.

Παράδειγμα, έστω ότι η κάθε ομάδα είχε 5 άτομα θα είχε ως εξής: 

Ομάδα Α                                                 Ομάδα Β

Ξεκινώντας το παιχνίδι, η ανάλογη ομάδα θα είχε το δικαίωμα ή μάλλον το πλεονέκτημα  όπως γίνεται και στο ποδόσφαιρο, να έχει το λόγο για τα πλεονεκτήματα του δικαιώματος της επιλογής, και στην περίπτωσή μας θα είχε το λόγο των πλεονεκτημάτων έναντι της αντίπαλης ομάδας, με το πιο κάτω σχεδιασμό: 

Ο Πρώτος της Α ομάδας είχε δικαίωμα να σκοτώσει ακουμπώντας μόνο τον Πρώτο της απέναντι ομάδας και ο Πρώτος της Β ομάδας δεν είχε δικαίωμα να κυνηγήσει κανένα, δηλαδή ήταν πάντα κυνηγημένος και το μόνο που θα προσπαθούσε, ήταν να έβαζε με κάθε διάκριση το πόδι του στο λάκκο δηλαδή γκανιέ που θα ήταν και το τέλος του παιχνιδιού.

Δεύτερος της Α ομάδας είχε δικαίωμα να σκοτώσει ακουμπώντας μόνο τον Πρώτο και τον Δεύτερο  της απέναντι ομάδας και ο Δεύτερος της Β ομάδας, είχε δικαίωμα μόνο για τον Πρώτο της Α ομάδας και ο στόχος και για του δύο ήταν ο γκανιές.

Τρίτος ή προτελευταίος είχε δικαίωμα να σκοτώσει ακουμπώντας μόνο τον Πρώτο, τον Δεύτερο και τον Τρίτο ή προτελευταίο  της απέναντι ομάδας και ο Τρίτος ή προτελευταίος της Β ομάδας, είχε δικαίωμα μόνο για τον Πρώτο και τον Δεύτερο της Α ομάδας και ο στόχος και για του δύο ήταν ο γκανιές.


Τέταρτος ή Τελευταίος είχε δικαίωμα να σκοτώσει ακουμπώντας όλους (εκτός από την Μάνα) δηλαδή τον Πρώτο, τον Δεύτερο τον Τρίτο ή προτελευταίο και τον τέταρτο ή τελευταίο  της απέναντι ομάδας και ο Τέταρτος ή προτελευταίος της Β ομάδας, είχε δικαίωμα μόνο για τον Πρώτο, τον Δεύτερο και τον Τρίτο ή προτελευταίο της Α ομάδας και ο στόχος και για του δύο ήταν ο γκανιές.

Η Μάνα από κάθε ομάδα πρωτίστως φύλαγε τον λάκκο της ομάδας της, αλλά και όποιον θα ακουμπούσε θα ήταν καμένος – σκοτωμένος (εκτός παιχνιδιού).

Οι εναπομείναντες παίχτες της ομάδας τότε περικυκλώνουν  την αντίπαλη Μάνα, με διαδοχικούς και αιφνιδιαστικούς κύκλους, φωνάζοντας παράλληλα «βόρις βόρις, ….  βόρις βόρις, ….  βόρις βόρις, …..» και όταν κάποιος θα έβαζε το πόδι του  στο λάκκο που φύλαγε η Μάνα,τότε με κραυγαλέα κραυγή φώναζαν όλοι μαζί την νίκη τους: γκανιεεεεεεεεεεε……!     και τελείωνε το παιχνίδι.

Τέλος εκείνη η ομάδα που θα έβαζε τον γκανιέ θα ήταν η νικήτρια και θα είχε το λόγο και το προβάδισμα για το επόμενο παιχνίδι.

Πραγματικά ήταν ένα εξαιρετικό και στρατηγικό παιχνίδι το οποίο όμως χάθηκε στη σύγχρονη και εξελισσόμενη εποχή μας…………………….

Πηγή: Εμείς και η Κοινωνία μας 

Η «Δωδεκάρα» ένα παλιό σχολικό παιχνίδι του Δημοτικού Σχολείου του καμαριού της Σαντορίνης, κλικ εδώ

Ένας αξέχαστος Δάσκαλος.... κλικ εδώ

Ξεχασμένα παλιά παιδικά παιχνίδια κλικ εδώ

Ξεχασμένα παλιά παιδικά παιχνίδια....

Παρακολουθώντας κανείς τα σημερινά παιδιά, να βυθίζονται όλο και περισσότερο στους υπολογιστές, σε παιχνίδια που τα παρασύρουν μέσα σε πλασματικούς κόσμους και προσπαθούν να σκοτώσουν, να κυριεύσουν ή να κλέψουν με την βοήθεια του φανταστικού και βρώμικου τις περισσότερες φορές ήρωά τους, σκέπτομαι την εποχή που ήμουν στην ηλικία τους και αλωνίζαμε τα σοκάκια του Θραψανού, παίζοντας με τα δικά μας παιχνίδια.