Σωτήρες ή παράσιτα της ζωής σου;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
"Ξεκίνησες το τέλος να διηγείσαι και την αρχή λησμόνησες να πεις. 
Φοβήθηκες τον δρόμο που περπάτησαν πολλοί , μα σκιάχτηκες και τον δικό σου δρόμο και βήμα μπρος να κάνεις δεν μπορείς και σκυφτός το τέλος για αρχή παρομοιάζεις. 
Μη! πόσες φορές για λάθος λόγο επιφορτώθηκες τη λέξη και τρομαγμένος ακολούθησες άλλο μονοπάτι για να μη νιώσεις την κόντρα και τη δίψα για θυμό. 
Μη! μια λέξη μισή που δεν προσδιορίζει ποιο είναι το

Τι το χείριστο; Ένας καιρικός παγετός ή ένας χιονισμένος άνθρωπος;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Πεταμένος στην άκρη ενός παράταιρου ονείρου του στέκεται με διπλωμένα τα πόδια να κοιτάζει τις νιφάδες που σκεπάζουν τις πολυφορεμένες κάλτσες, ίσως η φύση να ήθελε να τον επιβραβεύσει με ένα φυσικό μπάνιο, έξω από την άδικη καθημερινότητά του. Κανείς δεν τον κοιτούσε μα δεν τον ένοιαζε είχε τις νιφάδες να τον λούζουν τη θεία αγάπη κι αυτό του αρκούσε. Τέταρτη μέρα χιονιά κι ήταν Χριστούγεννα,

Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε'. Μια μορφή της Επανάστασης του 1821

 Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου

“Εγώ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', βιαζόμενος από της Πόρτας, σας στέλλω αφοριστικά [...]   

Εσείς, όμως, να τα θεωρείτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου...».
Τα μάτια του καρφωμένα στο χαρτί μήτε ήθελε να τα σηκώσει, είτε γιατί με άγρυπνο και επίμονο βλέμμα τον παρακολουθούσε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β', είτε

Απόκριες: Μια αποτροπή από την εκκλησία

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Πίσω από τις μεταξένιες κουρτίνες των ανακτόρων, πίσω από τα άγουρα βλέμματα του λαού, πίσω ακόμα και από την αυγή της άνοιξης πλέκουν μια ιστορία, εκείνοι που η κλεψύδρα της ιστορίας της γης τους έχρισε συγγραφείς της. Ακόμα μια ιστορία για να καθορίσουν ακόμα μία πρακτική, ακόμα ένα ανθρώπινο έθιμο. Οι δείκτες του χρόνου δείχνουν 6η Οικουμενική Σύνοδος και τα βλέφαρά  ενός νεαρού άνδρα, που κοιτά τον

Γέννηση Χριστού – εσύ με ποια μάτια την βλέπεις;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
“Ξυπνήστε, ξυπνήστε”. Η μητέρα πάνω από τα κεφάλια 2 μικρών παιδιών σκουντούσε τους ώμους τους να σηκωθούν, ήταν ειδική μέρα, ήταν γιορτινή μέρα, ήταν μέρα Χριστουγέννων. Ίσα που πρόλαβε το ένα να τραβήξει την κουβέρτα να ξανασκεπαστεί όταν το δεύτερο του την ξαναέβγαλε από πάνω του. “Δεν ακούς τι είπε η μαμά; Κουφό είσαι; Είναι ειδική μέλα, είναι μέλα Χιστουγέννων. Σήκω!” Αυτό ήδη σηκωμένο, που ήταν και το μικρότερο, με το ένα μπατζάκι

Αφιέρωμα στο Μανώλη Λιγνό

Κάποιοι λένε ότι το ταλέντο προϋπάρχει στα γονίδια του ανθρώπου, ότι το άτομο γεννιέται με τη χάρη της δημιουργίας και της αποφασιστικότητας να κατακτήσει τους στόχους του. Αν όντως κάτι τέτοιο ισχύει, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι η προσωποποίηση της έμφυτης δημιουργικότητας. Γεννημένος στις 17 Μαΐου του 1942 έμεινε τα πρώτα 8 του χρόνια στη γενέτειρα και αγαπημένη του νήσο Σαντορίνη και έπειτα μετακόμισε στον Πειραιά με την οικογένεια του, σε μια

Η φαινομενική πραγματικότητα της ευζωίας - ατέρμονος κύκλος, επεισόδιο πρώτο

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Κάποια πράγματα δεν έχουν αρχή και τέλος στο σύμπαν μας! Ένα από αυτά είναι και τα σκουπίδια,τα απορρίμματα,τα άχρηστα,τα πεταμένα!από τότε που πρώτοεμφανίστηκε ζωή κάτι χρειαζόσουν κάτι πετούσες  κάτι ήθελες και κάτι αρνιόσουν ! Το θέμα δεν είναι τι γινόταν αυτό που κρατούσες μα στην πραγματικότητα τι γίνουν αυτό που αρνιόσουν!

Και θα μου πεις τι με νοιάζει τι συνέβη το πεταμένο στον δρόμο κουτάκι από το αναψυκτικό μου; Κι όμως πρέπει να σε νοιάζει όχι αυτό μόνον, αλλά περισσότερο γιατί δεν αποδεσμεύεσαι από τα άτομα, τις υπάρξεις που βλάπτουν τη ζωή σου, κάνοντας μια άλφα επιλογή να τα αποκρούσεις από το να συνεχίζουν να ελέγχουν τη ζωή σου!

Τι κι αν δε φαίνονται έξω; Ζωντάνεψε τα Χριστούγεννα μέσα σου!

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Λένε ότι κάθε χρόνο υπάρχειμια εποχή, όπου τα χαμόγελα ανθίζουν και μεταδίδονται, μια εποχή όπου η κρίση,οι οικονομίες και η μιζέρια εξαφανίζονται κάτω από το πέπλο της αγάπης και της ατμόσφαιρας... Αυτή η εποχή λένε ότι έφτασε! Και εσύ , πες μου, θα κοιτάς για πολλή ώρα ακόμα τα απλωμένα στο γραφείο σου χαρτιά, για πόσο ακόμα, πες μου,

Αμφίπολη: Μια αρχαιολογική ανακάλυψη ή μια πολιτική βόμβα;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Αμφίπολη: ένα μέρος, μια ιστορία, χιλιάδες ερμηνείες. Ποιος δεν απόρησε για το μυστικό της, ποιος δεν ασχολήθηκε με τον νεκρό της; Ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα παρατηρεί με τα μάτια καθηλωμένα στον επιβλητικό τύμβο τα καινούρια ευρήματα, τις νέες εξελίξεις γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο. Όσα μυστικά δε θέλησαν να αντικρίσουν το φως της μέρας και κρύβονταν χιλιάδες χρόνια κάτω από τα μάτια μας χαιρετίζουν τον σύγχρονο κόσμο, προκαλώντας αναταραχές. Οι φήμες οργιάζουν, τα

Error 404: Παρακολούθηση από κοντά παρέλασης Not Found

 Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
           Εθνική εορτή:  Επιθετικός προσδιορισμός και ουσιαστικό θηλυκού γένους που ορίζεται ως πανελλήνιος εορτασμός μίας επετείου του ελληνικού λαού, κατά τον οποίο επικρατεί επίσημη αργία σε όλη την έκταση της χώρας με σκοπό όλοι οι πολίτες να τιμήσουν τη δοξασμένη αυτή ημέρα και να μνημονεύσουν το ένδοξο παρελθόν τους.
Παρέλαση: Ουσιαστικό θηλυκού γένους που εννοεί την  στρατιωτική τελετή, κατά την οποία οι δυνάμεις

Πυραμίδες και Εξωγήινοι, και Γυνή τρίτο μυστήριο;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
"Ουδέν εστι θηρίον γυναικός αμαχώτερον" ( δεν υπάρχει θηρίο πιο δύσκολο να πολεμήσεις από τη γυναίκα), Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ. 
Και τις κοιτάς καθισμένος στο μετρό στην αποβάθρα, τη μία δεξιά και μία αριστερά, η κάθε μία με τις ασχολίες της και αναρρωτιέσαι τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του αυτό το κεφάλι; 
Και σηκώνεσαι για να επιβιβαστείς και τις βλέπεις με βλέμμα χαμένο να επιβιβάζονται μαζί σου... Τι ύφος, τι βαθυστόχαστες σκέψεις κάνουν και τι αναζητούν...Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες, όμορφες, κοντές, ψηλές, αδύνατες, μελαχρινές, ξανθιές.... Η Μίνι, η Νταίζη, η Χάιντι, η Ραπουνζέλ και η Jessica Rabbit... Όλες τόσο γνωστές, τόσο αγαπητές, μα και τόσο ίδιες; Τι τελικά είναι μεγαλύτερο μυστήριο, ο τάφος της Αμφίπολης ή μια γυναικεία ψυχολογία;

Ένα βράδυ μαζί της, στο μουσείο...

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
"Πες μου ποια η πιθανότητα να ζήσω μακριά από αυτό; Πες μου πώς μπορώ να μαι τόσο μακριά από αυτό; Πες μου τι, τι θα κάνω από εδώ , ξέροντας ότι γίνεται κάτι τέτοιο εκεί; Πες μου, σου λέω, πες μου έστω κάτι.... Μη μένεις άλλο σιωπηλός δεν το αντέχω. Δε μ' ακούς; Σου μιλάω δε μ' ακούς;" Καθηλωμένη στη θέση της κοιτούσε ευθεία μπροστά, με το αριστερό της πόδι λυγισμένο, δε γοητευόταν πια

Ένας τόπος, σύμβολο μιας χαμένης πολιτείας, ενός άλυτου μυστηρίου, Ασκηταριά!!!

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
- "Περπάτα. Μη διστάζεις. Προχώρα. Τι κόβεις τον βηματισμό;" Το πρόσωπό του τρομαγμένο κοιτούσε πίσω του. Τέντωσε το δεξί του χέρι και έσπρωξε τον μπροστινό του, που μήτε μιλιά έβγαζε μήτε ιδρώτα. Παγωμένος έσερνε ένα καρότσι υλικά και υπάκουε, απλά υπάκουε. "Πιο γρήγορα, πιο γοργά, μπορείς! Θα μας φτάσουν, δεν καταλαβαίνεις. Σε λίγο ξημερώνει και θα μας προδώσει το φως".

               Ο ήλιος ίσα που ξεπρόβαλε από την άκρη του πελάγους όταν έφτασαν μπροστά από τη μύτη ενός βουνού. Ανακουφισμένοι έκατσαν στην άκρη του

Μονόπολη ξέρετε. Πόσο κοστίζει ο Εθνικός μας Ύμνος;

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
  Και είναι εκείνη η στιγμή, που πιστεύεις πως τα 'χεις δει όλα, πως έχεις ακούσει τα πάντα, πως έχεις μιλήσει για την κάθε μηδαμινή πιθανότητα, σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή τη χώρα, στην πατρίδα σου.. Μα δε σας έχω πει να μη βάζετε ποτέ ένα τέλμα, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της πνοής σας; Την έβαλαν να πληρώνει δάνεια, να φορολογεί οικτρά, να απολύει κόσμο, να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, τις συντάξεις, τις απολαβές, το βιοτικό

Η κόρη της λασπωμένης αγάπης....

   Γράφει η Θάλλεια Καραμολέγκου

" Κοίτα πάνω", ούρλιαξε "πάντα πάνω" επανέλαβε. Δυο τρεις περαστικοί σταμάτησαν το βηματισμό τους και κοίταξαν προς τα 'κει. Ένας μεσήλικας άντρας στη μέση του δρόμου, στη διαχωριστική λωρίδα κοιτούσε, μία δεξιά μία αριστερά. Μονάχος του, δεν είχε κανένα κοντά του, τουλάχιστον κάποιο έμβιο ον. "Είστε τρελός άνθρωπέ μου; Φύγετε από τη μέση"... Πηγαδάκια συζητήσεων παντού..."Θα σκοτωθεί, έτσι όπως πάει", "Γέμισε ο κόσμος τρελούς".. Νύχτωσε.... Η Αθήνα, ένα περιδέραιο, που ξεχάστηκε από κάποιο χέρι ευγενούς κυρίας, οι δρόμοι άδειασαν, τα αμάξια αύξησαν ταχύτητα, οι άνθρωποι λιγόστεψαν, τα φώτα άναψαν, τόσες αλλαγές, μα αυτός εκεί, στην ίδια ακριβώς ευθεία με τη διαχωριστική λωρίδα, καθισμένος οκλαδόν κοιτούσε ψηλά. Τον

«Στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα...» -Παύλος Μπακογιάννης

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε στο θέατρο Ελλάς, περάστε! Οι θέσεις σας βρίσκονται δεξιά, αριστερά και κέντρο. Επιλέξτε, καθίστε, απολαύστε! Το έργο ξεκινά και πάλι σε λίγη ώρα… Τα μάτια μου έριξαν μια κλεφτή ματιά στο απόκομμα του εισιτηρίου, η ημερομηνία έγραφε 26-9-2012… «Έλα περάστε πιο γρήγορα παρακαλώ, θα χάσετε την αρχή»… Και να που χτύπησε τρεις φορές το καμπανάκι και να που μπήκαν όλα σε «τάξη» και

Ένας φιλόξενος τόπος ειν' το παράδειγμά μας...

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου
"Περάστε περάστε στο φτωχικό μας να σας φιλέψουμε..." Η ηλικιωμένη γυναίκα πρόβαλε στο παραθύρι καθώς έβλεπε ένα πλήθος τουριστών να περνάνε έξω από την αυλή της. Έσυρε τα πονεμένα πόδια της με τη μαγκούρα προς την έξοδο και φώναξε " Μαριώ Μαριώ βγάλε λίγα τοματάκια, τυρί και μελιτζάνα στο τραπεζάκι εδώ στην αυλή, τώρα που ήρθαν οι άνθρωποι μη μας πουνε και γαδάρους... Μ' ακούς Μαριώ και ένα κοκκινέλι βγάλε...". Μια λεπτή μοντέρνα ντυμένη σιλουέτα

ΞΕΤΥΛΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΙΤΟ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ…

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου, κλικ στην ιστοσελίδα της  ΕΥ-ΛΕΓΕΙΝ

Σήμερα, όπως την κάθε μέρα ο ήλιος ξεπρόβαλε και γέμισε με φως την πόλη. Μια σκέψη όπως σηκώθηκα πέρασε από το δόλιο μου μυαλό καθώς άνοιξα το μαγικό κουτί και ομιλίες πολιτικών αντηχούσαν στο δωμάτιο.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχα αναρωτηθεί: ‘’Πώς μπορεί κανείς να γίνει πολιτικός;’’ . Η απάντηση πάντα με εξέπληττε και εξακολουθεί να με εκπλήσσει. Αν κάποιος διαθέτει χρήμα και κυρίως γνωριμίες. Από τότε λοιπόν άρχισα να διερωτώμαι. ‘’Γιατί; Κι αυτό επάγγελμα δεν είναι; Πώς γίνεται να είναι τόσο ελεύθερο;’’ Έτσι λοιπόν, καθώς παρακολουθούσα προσηλωμένη τις ομιλίες τους, προσπαθώντας να εμφυσήσω τα λεγόμενά τους, σκέφτηκα ότι ειδικά αυτό το επάγγελμα θα έπρεπε να βασίζεται σε κριτήρια.

Μια ανασκόπηση ζωής, μια πορεία στο μέλλον...

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου

Για την ιστοσελίδα της κλικ εδώ

Ήταν μια συννεφιασμένη ημέρα του Σαββάτου. Το σώμα μίας μεσήλικης γυναίκας σε έναν καφέ καναπέ απολάμβανε την κάθε στιγμή ξεκούρασης και αδράνειας που ζούσε. Τα χέρια της τεντώθηκαν να αρπάξουν ένα άλμπουμ φωτογραφιών από το τραπεζάκι απέναντι.

Από εκείνη την στιγμή η σκέψη της ταξίδεψε στο παρελθόν. Πόσα άλλαξαν, πόσα θα ζήσει ακόμα; Θυμάται, κάποτε τα νιάτα της, τις χαμένες παιδικές έγνοιες . που να ‘ξερε; Πως θα ήταν το μέλλον της; Άγνωστο. Εκεί σε μία φωτογραφία στεκόταν εκείνη λυγερόκορμη, ψηλή, γεροδεμένη, όμορφη και δίπλα της οι φίλοι

ΞΕΤΥΛΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΙΤΟ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ…

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου, κλικ στην ιστοσελίδα της  ΕΥ - ΛΕΓΕΙΝ

Σήμερα, όπως την κάθε μέρα ο ήλιος ξεπρόβαλε και γέμισε με φως την πόλη. Μια σκέψη όπως σηκώθηκα πέρασε από το δόλιο μου μυαλό καθώς άνοιξα το μαγικό κουτί και ομιλίες πολιτικών αντηχούσαν στο δωμάτιο. 
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχα αναρωτηθεί: ‘’Πώς μπορεί κανείς να