Συνάντηση αποφοίτων συμμαθητών Γενικού Λυκείου Θήρας σχολικής περιόδου 1978 - 1979 μετά από 40 χρόνια στην ταβέρνα Πύργος της Σαντορίνης 31.8.2019

Όσο περνούν τα χρόνια, συχνά σκεφτόμαστε πως ο χρόνος μοιάζει να περνά όλο και πιο γρήγορα συγκριτικά με το παρελθόν και οι μέρες να καλπάζουν ξέφρενα η μία μετά την άλλη σε γρήγορους ρυθμούς έτσι ώστε πολλές φορές να μη τις αισθανόμαστε χρονολογικά, όπως επίσης και οι εβδομάδες, οι μήνες, αλλά και τα συνεχή χρόνια, όπου διαμορφώνουν την βιολογική εικόνα του ανθρώπου.
Με αποτέλεσμα να έχουμε την αίσθηση πλέον πως

Τότε που δεν είχαμε ίντερνετ αλλά παίζαμε στους δρόμους και τις πλατείες!

Θυμάσαι τότε; Τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια; Τότε. Στα 10 σου περίπου…  
Τότε που ετοίμαζε η μαμά το ταψί με τα γεμιστά για να φάμε την πρώτη μέρα που θα φτάναμε. 
Ξεκινούσαμε αξημέρωτα, μέσα στη νύχτα για να έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να βρούμε κατάλυμα. 
Ανοίγαμε εκείνο τον τεράστιο χάρτη που βρισκόταν

30 συνηθισμένες ελληνικές εκφράσεις που σιγά σιγά χάνονται...

Συνηθισμένες εκφράσεις του παρελθόντος που σιγά σιγά χάνονται παραχωρώντας τη θέση τους σε νέες, που έχουν κι αυτές τη δική τους ιστορία, χωρίς όμως των παλιών εκφράσεων τη χάρη και τη φαντασία.

Είσαι μια… τρελοκαμπέρω!

Εδώ έχουμε μια λέξη που προέρχεται από κύριο όνομα πραγματικού προσώπου -χωρίς καν να το γνωρίζουν ακόμα και πολλοί από όσους την έχουν χρησιμοποιήσει.

Σαντορινιά Διάλεκτος, η Ντοπιολαλιά της Σαντορίνης!

Είναι πολύ ωραίο να γνωρίζει κάποιος την τοπική του διάλεκτο και να την χρησιμοποιεί καμιά φορά μέσα από  τις παλιές του παρέες, που βίωσαν την γλώσσα αυτή.

Έτσι μ΄ αυτόν τον τρόπο εκφράζεται και η αγάπη του, στις παραδοσιακές μας ρίζες, οι οποίες χάνονται με γοργούς ρυθμούς μέσα από την καθημερινότητά μας.

Κάθε περιοχή στην επικράτεια έχει και την δική ντοπιολαλιά.

Η πατριδογνωσία και η βαθιά γνώση της ιστορίας των συνθηκών της χώρας μας, αποτελεί πηγή πλούτου για τις επερχόμενες γενιές.

Νοσταλγία: Τα παλιά παιδικά παιχνίδια – Ποιος τα θυμάται;

Τρώγαμε, διαβάζαμε (ή κάναμε ότι διαβάζουμε) και μετά σφαίρα για παιχνίδι! 
Όταν με ρωτούν πώς ήταν τα παιδικά μου χρόνια, η απάντηση είναι μία: γεμάτα παιχνίδι σε πλατείες, γήπεδα και γειτονιές και χωρίς τηλεόραση. 
Όχι ότι δεν υπήρχε τηλεόραση. Υπήρχε αλλά δεν μας ενδιέφερε να δούμε.
Τις προάλλες ένα παιδάκι απόρησε «πώς είναι δυνατόν να μην παίζατε ηλεκτρονικά παιχνίδια;

Έτσι λέγονταν παλιά οι γειτονιές της Αθήνας

Πού βρίσκονταν τα Κατσικάδικα; 
Πώς λέγονται σήμερα οι Κουκουβάουνες; 
Πού είναι το Τουρκολίμανο και ποια γειτονιά γνωρίζουν οι κάτοικοι της και ως Μαγκουφάνα; 
Ακολουθήστε μας, σε μια βόλτα στα παλιά τοπωνύμια των περιοχών της Αθήνας.
Κατσικάδικα: Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ακόμα σχεδιαζόταν η Πλατεία Δεξαμενής, το Κολωνάκι αποκαλούταν Κατσικάδικα, και βόρεια της πλατείας δεν υπήρχαν παρά καλύβες βοσκών.

Πως γεννήθηκε η Ελβιέλα και τα σπορτέξ – Το ελληνικό παπούτσι που σημάδεψε ολόκληρες γενιές

Διαβάστε περισσότερα για την ιστορία του ελληνικού παπουτσιού.
Η Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικού (ΕΛΒΙΕΛΑ) ήταν μεγάλη βιομηχανία κατασκευής ειδών από καουτσούκ. 

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1928 από τους Νικόλαο Μαυροφίδη και Νικόλαο Αγνιάδη, κι οι δυο με καταγωγή από τη Μικρά Ασία (ο πρώτος από το Ικόνιο). 
Το είδος για το οποίο είναι γνωστή είναι τα πάνινα αθλητικά παπούτσια με λαστιχένια σόλα,

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; 
Το γιατί παραπονιέστε;
Γιατί λέτε πως κουράζεστε; 
Κούραση! Υπάρχει σήμερα κούραση στα σπιτικά σας; Με τόσες ευκολίες;

Κούραση που πλάκωνε τη μάνα μου σαν πέτρα;

Είκοσι φράσεις που δεν θα ξαναπούμε ποτέ! (Αφιερώστε 2 λεπτά και διαβάστε το)

Οι δεκαετίες αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και οι άνθρωποι.
Μέσα σε λίγα χρόνια, η τεχνολογία άλλαξε και είχε ως φυσικό αποτέλεσμα να αλλάξουν και οι συνήθειές μας. Έτσι φράσεις τις οποίες χρησιμοποιούσαμε παλιότερα στην καθημερινότητά μας, σήμερα δεν τις λέμε. Όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί δεν υπάρχουν πια, τα αντικείμενα που αναφερόμαστε.
Ας θυμηθούμε μερικές φράσεις οι οποίες σήμερα

20 πράγματα που θα μας θυμίζουν πάντα εποχές Δημοτικού!

Μπορεί να έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που βρισκόμασταν πίσω από τα θρανία του Δημοτικού, όμως πάντα θα μείνουν χαραγμένα στις μνήμες μας εικόνες, παιχνίδια, πράγματα, καταστάσεις, πλάκες. Τόσο μακρινές και τόσο κοντινές ταυτόχρονα οι αναμνήσεις αυτές. Σαν να ήταν χθες που τσακωνόμασταν με τον διπλανό μας, επειδή πέρασε τη διαχωριστική γραμμή στο θρανίο. Σαν να ήταν χθες που κάναμε συλλογές από αυτοκόλλητα και πιστεύαμε ότι Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας.

Μαθητικό πηλήκιο με την κουκουβάγια

Ένα σπάνιο απόκτημα είναι το πηλήκιο με την κουκουβάγια. Καθώς η κουκουβάγια είναι το και το λογότυπο του ΕΚΕΔΙΣΥ δεν θα μπορούσε να μην συμπεριλαμβάνεται στις Συλλογές του.

Το πηλήκια αυτά τα φορούσαν υποχρεωτικά οι μαθητές του Γυμνασίου και καμάρωναν καθώς οι γυμνασιόπαιδες ήταν λιγοστοί. Βέβαια το πηλήκιο όπως και η σχολική ποδιά για τα κορίτσια είχαν και ένα διαφορετικό νόημα καθώς με τον τρόπο αυτό μπορούσε να ελεγχθεί και η συμπεριφορά των μαθητών και μαθητριών η οποία έπρεπε να είναι η αρμόζουσα.

Καταργήθηκαν το 1964 με την

Η μπλε σχολική ποδιά....!!!!!!!

6 Φεβρουαρίου του 1982  καταργήθηκε η σχολική ποδιά, που δήλωνε την ταυτότητα του μαθητή. Σύμφωνα με τους πολέμιους έκανε τα σχολεία να μοιάζουν με παιδικά στρατόπεδα,σύμφωνα με τους νοσταλγούς της τα σχολεία σήμερα μοιάζουν με παιδικές πασαρέλες
Πάντως όσο υπήρχαν στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς συνέρρεαν όλοι οι μαθητές αγόρια και κορίστια συνοδεία γονέων ή κηδεμόνων σε βιοτεχνίες αλλά και μεγάλα καταστήματα, όπως ήταν το ΜΙΝΙΟΝ, προκειμένου να αγοράσουν σχολική ποδιά. Το 1975 οι ποδιές έφτασαν τις 3.500 και 4.000 δραχμές όταν ήταν

Ο Παγοπώλης της γειτονιάς, οι παγοκολόνες και τα ψυγεία πάγου…

    Το επάγγελμα του παγοπώλη είχε ξεχωριστή θέση τα παλιότερα χρόνια και ειδικά ο παγοπώλης που ήταν πλανόδιος. Τον παγοπώλη τον έλεγαν και μπουζιτζή από την Τουρκική λέξη buz που σημαίνει πάγος. 
Μια αναδρομή στο παρελθόν 
Οι άνθρωποι πριν πολλά χρόνια, είχαν πρόβλημα με τη διατήρηση των τροφίμων. Ένα σφαχτό π.χ. δεν καταναλώνεται αυθημερόν. Έτσι για να διατηρηθεί και να παραμείνει

Μπακάλικα, εδώδιμα αποικιακά ...με τη σέσουλα και ο «μπακαλόγατος» της γειτονιάς !

Κάποιες πρώτες πληροφορίες 
Η εργασιακή πρακτική στα παλαιά παντοπωλεία, δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή πρακτική στα σούπερ μάρκετ ή στα μίνι μάρκετ ή και τα σύγχρονα «μπακάλικα». 
  Κατ' αρχήν, ήταν άλλη η μονάδα μετρήσεως: ήταν η οκά, τουρκικής προελεύσεως, που υποδιαιρούνταν σε 400 δράμια (μία οκά αντιστοιχούσε σε 1.280 γραμμάρια). Οι πελάτες ζητούσαν π.χ. 2 οκάδες πατάτες ή 150 δράμια φέτα.

Οι πρώτοι ραδιοπειρατές της Σαντορίνης

Άρθρο του Μάρκου Ζώρζου
Φίλοι μου,
Σε λίγες μέρες το 2014 θα είναι παρελθόν. Για όλους μας θα είναι μια καλή ή κακή χρόνια, ανάλογα με το τι πέρασε και πως έζησε ο καθένας μας. Σίγουρα όμως θα είναι μια χρονιά που θα έχουμε αφήσει πίσω μας. Ίσως κάποτε νοσταλγήσουμε και ψάξουμε να βρούμε στιγμές και σημάδια σ αυτόν το χρόνο για να συγκρίνουμε που είμαστε και που

Παλιές αναμνήσεις.... Τα παιδία παίζειν!

Αφιερωμένο στη γενιά της αλάνας, της αυλής του σχολείου και της γειτονιάς Μια φορά και έναν καιρό τα παιδιά των πόλεων και των χωριών, αγόρια και κορίτσια, κάποτε στο παρελθόν (όχι και τόσο μακρινό όσο θα φαντάζει σε μερικούς - για τους μικρότερους το λέω), μαζεύονταν στις αυλές των σπιτιών, στις αλάνες και στις αυλές των σχολείων και έπαιζαν όλα μαζί. Παιχνίδια που δεν χρειαζόταν να τα αγοράσουν, σε αντίθεση με τώρα, και με παρούσα τη φυσική επαφή ανάμεσα στα παιδιά αντί

Μια Σαντορίνη από το παρελθόν.....!!!!

Το θρυλικό παντοπωλείο του Καρουάνου, στα Φηρά

 Γράφει ο Μάρκος Ζώρζος
Φίλοι μου,
Καλό χειμώνα να έχουμε όλοι, σε λίγο έρχονται τα Χριστούγεννα η Πρωτοχρονιά και πάλι από την αρχή. Είναι κάτι που το θέλουμε και μάλιστα να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, μη ρωτήσετε γιατί; Γιατί σε κάθε γιορτή λέμε, και του χρόνου, άρα το θέλουμε. Υπάρχουν όμως πολλά πράγματα που δεν ξανάρχονται. Ποιος ξέρει άραγε, αν είναι για καλλίτερα ή χειρότερα. Ο χρόνος θα δείξει.
Αφορμή για το σημερινό μου θέμα είναι η χθεσινή βραδινή κουβεντούλα που είχα με τον φίλο μου τον Αντώνη. Ανάμεσα στα πολλά που λέγαμε η συζήτηση ήρθε για τα καταστήματα τροφίμων πως είναι σήμερα και πως ήταν πριν 40-50 χρόνια. Ο Αντώνης δεν μεγάλωσε στην Σαντορίνη ήρθε και έγινε

Μπακάλης είσαι και φαίνεσαι!

Η φωτογραφία από το giapraki.com

Πολλές φορές το ‘μπακάλης’ το λέμε υποτιμητικά, για κάποιον που κάνει χονδροειδείς υπολογισμούς και προχειροδουλειές και πιο συχνό ακόμα είναι το ‘μπακάλικος’ ή ‘μπακαλίστικος’ που το λέμε για έναν εμπειρικό και πρόχειρο τρόπο εργασίας· βέβαια, όταν ο τρόπος αυτός φέρνει αποτελέσματα χωρίς να χολοσκάει για τη θεωρία, μπορεί η λέξη ‘μπακάλικος’ να πάρει και ελαφρώς θετική απόχρωση. Όμως, δεν θα μιλήσω γι’ αυτή καθαυτή τη λέξη.
Θα μιλήσω για την τουρκική λέξη bakkal, από την οποία βέβαια

Η «γέννηση» και η ιστορία του ονόματος FIX

Πώς ιδρύθηκε η πρώτη μεγαλοζυθοποιία στην Ελλάδα
Για την Ελλάδα, μία πραγματική ιστορία που έχει λάβει διαστάσεις «μύθου» ξεκινά το 1850, με τον Γιάννη Φιξ (Φουξ, αρχικά), τον πρωτότοκο γιο του Γεωργίου Ιωάν. Φιξ. Ο Γιάννης γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1832 στο Mϋhldorf της Βαυαρίας, όπου και σπούδασε την επιστήμη της ζυθοποιίας. Σε ταξίδι του από το Μόναχο για να δει τον πατέρα του, που ήταν μηχανικός μεταλλείων στα λιγνιτωρυχεία της Κύμης και του Λαυρίου, φτάνει

Το Ειδικόν: Η τελευταία αυθεντική μπακαλοταβέρνα στον Πειραιά

Μοιάζει σαν σκηνικό από το Μπακαλόγατο, υπήρξε στέκι του Καζαντζίδη, του Παπαϊωάννου και του Τσιτσάνη και έχει σπεσιαλιτέ την ομελέτα με κορν-μπιφ. Πίσω από τα παλιά καπνεργοστάσια του λιμανιού, σύνορα Πειραιά- Ταμπούρια θα βρεις την τελευταία αυθεντική μπακαλοταβέρνα που έχει απομείνει στον Πειραιά, το οινοπαντοπωλείο «Ειδικόν». Με το παλιό ψυγείο της «Εν Ελλάδι, 1938», τα ξύλινα σκαλιστά ράφια και το αρχοντικό μωσαϊκό που έχουν περπατήσει άσημοι και