Πρόστιμο μέχρι 4.000 ευρώ αν «βγάζετε» αχινούς στην παραλία!

Δεν το γνωρίζουν πολλοί αλλά το ψάρεμα αχινού απαγορεύεται αυστηρότατα από την κοινοτική και την εθνική νομοθεσία και τα πρόστιμα που προβλέπονται είναι ιδιαίτερα τσουχτερά.

Έτσι λοιπόν αν κάποιος αλιεύσει το προστατευόμενο πλέον είδος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με πρόστιμα που κυμαίνονται από 400 έως 3.000 ευρώ.
Σημειώνεται ότι η επαγγελματική αλιεία και μεταποίηση αχινού ελέγχεται, τουλάχιστον τυπικά, από τις ελληνικές αρχές.

Συναγερμός στο Αιγαίο: Κυκλοφορεί δηλητηριώδες ψάρι που σκοτώνει μόνο με το... άγγιγμα!

Ένα δηλητηριώδες ψάρι, τα αγκάθια του οποίου είναι εξαιρετικά κοφτερά και το επώδυνο τσίμπημά του μπορεί να γίνει ακόμη και θανατηφόρο και μια τσουχτερή, μεγάλη μέδουσα που έκανε ένα σουλάτσο στη Λακωνία είναι η πιο νέα απειλή ξενιστών στις ελληνικές θάλασσες. Μαζί και ο γνωστός μας πλέον και επικίνδυνος λαγοκέφαλος, αλλά και το λεονταρόψαρο που από το 2015 έχει εγκατασταθεί στη Ρόδο και στην Κρήτη.

Αντρέας Ζέππος, ο ψαράς από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

Αντρέας Ζέππος, ο ψαράς από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

Το μελωδικό τραγούδι «Καπετάν Αντρέα Ζέπο» που αναφέρεται στην καθημερινότητα των ψαράδων στη θάλασσα, γράφτηκε το 1946 από τον Γιάννη Παπαϊωάννου για τον φίλο του και φημισμένο ψαρά του Πειραιά, Αντρέα Ζέππο.

Διαλύθηκε ένα ακόμα κόσμημα της παραδοσιακής ναυπηγικής

Υπομονετικά περίμενε μέρες ολόκληρες έως ότου έρθει η σειρά του και να υποστεί την βαρβαρότητα της καταστροφής το καΐκι «Παναγιά», στην περιοχή του Θόλους της Χίου.
Όπως ενημερώνει με ανάρτησή του στην προσωπική του σελίδα στο Fecebook ο κ. Αντώνης Τσατσαρώνης (Antonis Tsatsaronis) «είκοσι χρονών σκάφος, το τελευταίο από τις ξύλινες ανεμότρατες φτιαγμένο με περίσσιο μεράκι στην Καβάλα. Σκαρί υπέροχο, ένα αριστούργημα της ελληνικής παραδοσιακής ναυπηγικής και μαστοριάς που θα μπορούσε να ζήσει

Το Ψάρεμα και τα Μυστικά του .... Επιλέγοντας αγκίστρια

Η σωστή επιλογή ενός αγκιστριού βασίζεται ουσιαστικά σε ένα και μοναδικό κριτήριο, την επιλογή του κατάλληλου είδους και μεγέθους για το είδος του ψαρέματος που σκοπεύουμε να κάνουμε και αυτό αφορά και το είδος των ψαριών που ευελπιστούμε να πιάσουμε.
Η πρώτη επαφή ενός νέου ερασιτέχνη ψαρά με κάποια αγκίστρια είναι στα καταστήματα ειδών αλιείας. Η κλασσική δήλωση ότι «θα ήθελα και κάποια αγκίστρια» είναι συνήθως η

Ψάρεμα. Μικρά Μυστικά που κάνουν την Διαφορά!

Το ψάρεμα έχει πολλά μικρά μυστικά, που μπορούν να μας φανούν χρήσιμα και να βελτιώσουν τα αποτελέσματα των ψαρεμάτων μας, αλλά και να μας λύσουν τα χέρια σε πολλές περιπτώσεις.

Αυτά τα μικρά και χρήσιμα, είναι γνώσεις και εμπειρίες που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά, η ακομα μπορεί να αποτελούν νέες ιδέες και παρατηρήσεις των σημερινών ψαράδων. Παρακάτω θα διαβάσουμε και θα θυμηθούμε όσα από αυτά μπόρεσα να ανασύρω από την μνήμη μου και ελπίζω ότι αρκετά θα φανούν και σε εσάς χρήσιμα.

Πώς πιάνεις την συναγρίδα με παραγάδι

Τη λένε και «άλογο της θάλασσας» κι όχι άδικα…

Η συναγρίδα έχει χρώμα ροζ και γκριζομπλέ, είναι πολύ ευκίνητη και διαθέτει φοβερά δόντια. Είναι ψάρι της τραγάνας και της ξέρας, δεινός κυνηγός στα καθαρά νερά, όπου ζει σε κοπάδια.
Ψαρεύεται με χοντρά παραγάδια, δίχτυα και σύρτες βυθού με καταπληκτικά αποτελέσματα.

Εξαπλώνεται ο τοξικός "λαγοκέφαλος" στη Μεσόγειο. Δείτε και τα βίντεο

Την ανησυχία τους εκφράζουν οι επιστήμονες για την ταχεία εξάπλωση του τοξικού ψαριού λαγοκέφαλος στην νότιοανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο και ως εκ τούτου και στην Κρήτη.

Όπως τονίζεται μαρτυρίες αναφέρουν ότι αλιεύτηκαν λαγοκέφαλοι που φτάνουν ακόµη και τα πέντε κιλά βάρος και το ένα μέτρο μήκος και αυτό δείχνει όχι απλά την ταχύτατη εξάπλωση τους αλλά την κυριαρχία τους στο ελληνικό θαλάσσιο περιβάλλον.

Τυχερή ψαριά για παγκόσμιο ρεκόρ

Ένας συνταξιούχος αστυνομικός δεν φανταζόταν ποτέ όταν ξεκινούσε για ψάρεμα ότι η μέρα του θα είχε τέτοια περιπετειώδη και εντυπωσιακή εξέλιξη!

Το βράχωμα και το ξεβράχωμα των ροφών

Στους φίλους που έφυγαν....

Όταν συμβαίνει να βραχώνει ένα μαύρο ψάρι το μόνο σίγουρο είναι πως κάτι δεν έχουμε κάνει καλά. Μπορεί να δηλώνει αδυναμία εξοπλισμού, απειρία, απερισκεψία, κακή εκτίμηση της απόστασης βολής και ενίοτε του μεγέθους του θηράματος, βιασύνη προκειμένου να κατακτήσουμε το τρόπαιο που θα μας κατατάξει (νομίζουμε) μεταξύ των μεγάλων (νομίζουν) του χώρου.

Η αλήθεια είναι πως το βράχωμα δε θα πρέπει να συμβαίνει ποτέ! Δυστυχώς όμως κάποιες φορές θα συμβεί. Τότε λοιπόν θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια πράγματα που θα μας βοηθήσουν να έχουμε ένα καλό τελικό αποτέλεσμα και για το ψάρι αλλά περισσότερο για μας, επιστρέφοντας τον εαυτό μας σώο και αβλαβή εκεί που οι δικοί μας περιμένουν να επιστρέψουμε........

Τι σημαίνει βράχωμα; Είναι πιθανό οι καινούργιοι φίλοι του υποβρύχιου κυνηγιού να το έχουν ακούσει αλλά να μη καταλαβαίνουν για ποιο πράγμα μιλάμε. Όταν λοιπόν έχουμε χτυπήσει ένα ροφό σε όχι καίριο σημείο, τότε αυτός έχει τη δυνατότητα να εισχωρήσει σε ένα στενό σημείο του θαλαμιού του που πολλές φορές ίσα που τον χωράει και εκεί να ανοίξει τα βραγχιακά του επικαλύμματα και να ορθώσει τα ισχυρά ραχιαία αγκάθια του ακουμπώντας τα στην οροφή του σημείου που κατέφυγε. Με λίγα λόγια να στριμωχτεί σε αυτή τη στενωσιά και τεχνικά να διογκώσει το σώμα του, αντιστεκόμενος με αυτό τον τρόπο στον δύτη που προσπαθεί να τον τραβήξει βίαια έξω.

Αναζητώντας λοιπόν νέοι φίλοι μου το πρώτο σας αξιόλογο μαύρο, έχετε κατά νου πως δεν είναι αρκετό μόνο να το δείτε, ούτε καν να το πετύχετε σε κάποιο σημείο του σώματός του. Θα πρέπει να ευνοήσουν όλες οι συνθήκες για να σας συνοδέψει από την πρώτη κιόλας βουτιά σας στην επιφάνεια.
Τα μεσαία δε μεγέθη ψαριών 5 - 10 κιλά έχω παρατηρήσει πως βραχώνουν ευκολότερα και μάχονται για τη ζωή τους με περισσότερο πείσμα από τα μεγαλύτερα του είδους.

Κατά το παρελθόν έχουν αναφερθεί ξεβραχώματα με τη βοήθεια γρύλλων αυτοκινήτων, λοστών για μετακίνηση ογκόλιθων και ακόμα πριόνισμα μέρους των βραχωμένων ροφών, έτσι για να μη φύγουν οι χασάπηδες από τη θάλασσα χωρίς λίγο φαγητό.
Δε ξέρω τι πιστεύετε εσείς αλλά για μένα αυτό δεν είναι υποβρύχιο κυνήγι. Ίσως να είναι κάτι άλλο αλλά υποβρύχιο κυνήγι δεν είναι με τίποτα!!!

Όταν εντοπίσουμε ένα μεγάλο μαύρο και πριν επιχειρήσουμε να το συλλάβουμε , θα πρέπει να εκτιμήσουμε πρώτα την κατάστασή μας. Αν δηλαδή βρισκόμαστε σε μια καλή μέρα όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχολογικά. Το ίδιο ακριβώς πρέπει να γνωρίζει και ο συνάδελφος που μας συνοδεύει. Αν σε έναν από τους δύο κάτι δεν πάει καλά, τραβιόμαστε παραέξω και κυνηγάμε σκάρους. Σαφώς, η γενική γνώση των ορίων μας δεν αρκεί, αφού η μία μέρα είναι διαφορετική από την άλλη. Το ίδιο συμβαίνει και από βουτιά σε βουτιά. Μπορεί να διαπιστώσουμε μεγάλες διαφορές από τη μία στιγμή στην άλλη. Το ότι κάποια στιγμή βουτήξαμε και επιχειρήσαμε επιτυχώς ξεβράχωμα στα τάδε μέτρα δε σημαίνει πως μπορούμε να το κάνουμε με την ίδια άνεση και σήμερα.

Σεβόμαστε λοιπόν το ξένο περιβάλλον που μας φιλοξενεί και προσπαθούμε να ακούσουμε με προσοχή αυτά που προσπαθεί να μας πει ο οργανισμός μας. Η βουτιά δεν πρέπει να εκβιάζεται.

Το μοναδικό σημείο που πρέπει να χτυπηθεί ο μεγάλος ροφός είναι το κεφάλι του. Σημείο G η περιοχή ανάμεσα από τα μάτια του και δύο - τρία εκατοστά προς τα πίσω.
Μην προσπαθήσει κανείς να πάρει ροφό στην τρύπα αν αυτός δεν έχει στρέψει το κεφάλι προς το μέρος του. Αν τον χτυπήσεις στο σώμα του έχεις δηλώσει αμέσως εθελοντής ταλαιπωρίας.
Το ψάρι της φωτογραφίας, μου κόστισε πάνω από τέσσερις ώρες ταλαιπωρίας επαναλαμβανόμενων βουτιών επειδή δεν είχα τη σύνεση να το χτυπήσω στο κεφάλι.

Όταν το βράχωμα είναι εξασφαλισμένο και πρόκειται να ξεκινήσουμε την επίπονη διαδικασία του ξεβραχώματος καθαρίζουμε το χώρο που θα κινούμαστε από κάθε επικίνδυνο αντικείμενο για τις ανεμπόδιστες βουτιές μας. Προσέχουμε για ξεχασμένα παλιά παραγάδια ή δίχτυα τα οποία πολύ προσεχτικά απομακρύνουμε από το χώρο δράσης μας. Μεγάλη προσοχή χρειάζεται στο σκοινί του όπλου το οποίο στο μεταξύ η άνωση θα το έχει ωθήσει προς την επιφάνεια και θα αιωρείται. Το σχοινί του είναι πολύ πιθανό να μας εμποδίζει, οπότε και το παραμερίζουμε σε σημείο που δεν θα ενοχλεί.

Στη σημαδούρα μας πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε μια βέργα από την οποία θα έχουμε αφαιρέσει το φτεράκι . Η άφτερη αυτή βέργα θα αποτελέσει ένα καλό εργαλείο στην περίπτωση που το θήραμά μας είναι ακόμα ζωντανό. Λίγες βολές ανάμεσα από τα μάτια του θα λυτρώσουν αυτό και θα ταλαιπωρηθούμε λιγότερο εμείς. Τα βραγχιακά του επικαλύμματα στην περίπτωση θανάτωσης θα χαλαρώσουν και η έξοδος του ψαριού θα γίνει πιο εύκολα . Και μια και μιλάμε για τα βράγχια του ροφού ποτέ δε θα βάλουμε το χέρι μας σε αυτά. Αν ένας μεγάλος ροφός αποφασίσει να τα κλείσει δε θα είναι καθόλου εύκολο να το ξαναβγάλουμε από εκεί. Χώρια που όταν το καταφέρουμε θα δούμε πως αποκτήσαμε ένα καταματωμένο χέρι.
Χρήσιμο επίσης θα ήταν να κουβαλάμε μαζί μας και την παλιά λαβή ενός όπλου που να ταιριάζει φυσικά στη βέργα που έχει χτυπήσει το ψάρι. Αν φτάνουμε την άκρη της βέργας μπορούμε να προσαρμόσουμε επάνω της τη σκέτη λαβή και να δημιουργήσουμε έτσι ένα πολύ ικανό ξεβραχωτήρι.

Πριν από κάθε βουτιά αγγίξτε το μαχαίρι ή καλύτερα τα μαχαίρια σας και βεβαιωθείτε πως βρίσκονται ασφαλισμένα στη θέση τους και σε άμεσα προσβάσιμα σημεία για τα χέρια σας. Εννοείται πως γνωρίζουμε για την αποτελεσματικότητά τους στο κόψιμο και πως δεν έχουν στομώσει η σκουριάσει. Το μαχαίρι του ποδιού να βρίσκεται στο εσωτερικό σημείο της γάμπας και όχι στο εξωτερικό μειώνοντας έτσι τους κινδύνους μπλεξίματος. Τυχόν ψαροβελόνες μέσης πρέπει να αφαιρούνται άμεσα και κατά την έναρξη κάθε κατάδυσης ο αναπνευστήρας να παραδίδεται στα χέρια του ζευγαριού.
Ο γάντζος πρόκειται για ένα εργαλείο που παραπέμπει σε μάλλον προϊστορικές εποχές. Όταν τον έχεις μαζί σου αισθάνεσαι πως θα σε βοηθήσει σε ξεβραχώματα και τότε δεν προσέχεις τις βολές σου στα μεγάλα μαύρα και μπλέκεις. Παρόλα αυτά μπορεί να σε γλυτώσει από πολύωρες καταστάσεις αν τον χρησιμοποιήσεις σωστά. Επέλεξε μια γερή ανοξείδωτη κατασκευή ειδικά αν αυτός που θα αγοράσεις είναι πτυσσόμενος. Πιστεύω πάντως πως το μοντέρνο κυνήγι θέλει σίγουρες βολές και ψάρια έξω από τρύπες.

Τέλος ποντίζουμε το αποσπώμενο της σημαδούρας μας σε τέτοιο σημείο που να μη μας ενοχλεί το σκοινί της. Πρώτα παρατηρούμε την κατεύθυνση των ρευμάτων και μετά το ποντίζουμε. Δεν είναι παράξενο αν έχουμε παρατήσει το βαρίδι οπουδήποτε, σε κάποια από τις αναδύσεις μας το σκοινί της σημαδούρας να μας βρεθεί εμπόδιο.
Εννοείται πως αν έχουμε βάρκα δεν την αγκυροβολούμε κοντά ή ακόμα χειρότερα πάνω από το σημείο βραχώματος.

Αν ένα κομμάτι της βέργας μας φαίνεται έξω από το θαλάμι του ψαριού είναι ενθαρρυντικό για τη συνέχεια. Αν η βέργα φαίνεται και κινείται από τα σπαρταρίσματα του μαύρου είναι π ά ρ α πολύ ενθαρρυντικό! Αν η βέργα είναι σε σημείο που δεν πιάνεται από το χέρι μας και μάλιστα ακίνητη ετοιμαστείτε για τη μάχη που πρόκειται να αρχίσετε.
Το αίμα σε συνδυασμό με την θολούρα θα δημιουργήσουν ένα απροσπέλαστο εμπόδιο για την οπτική μας επαφή με το σημείο που έχει καταφύγει γιαυτό δεν θα πρέπει να βιαστούμε τραβώντας κάτι το οποίο δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από εκεί που βρίσκεται, αφού δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε σε πιο σημείο έχει στριμωχτεί και τι εμπόδια μεσολαβούν σε αυτό και εμάς.
Αφήνουμε λοιπόν κάποιο χρόνο να κυλήσει προκειμένου να καθαρίσει το θαλάμι του χτυπημένου ψαριού ή μπορούμε να κάνουμε ελαφριές πεδιλιές έξω από την τρύπα για να βοηθήσουμε στο γρηγορότερο καθάρισμα της θολότητας.

Αν ένας ροφός έχει βραχώσει για τα καλά δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάει πουθενά. Αυτό σημαίνει πως από βουτιά σε βουτιά έχουμε την ακριβή πολυτέλεια της απόλυτης χαλάρωσης. Αν είστε αγχωμένοι με την ιδέα του βραχωμένου θηρίου, κάντε μια βόλτα γύρω και ξεχαστείτε παρατηρώντας την γαλήνη του γύρω βυθού.
Γύρω από το χτυπημένο ψάρι είναι πολύ πιθανό να ξετρυπώσουν και άλλοι κάτοικοι του βυθού και μάλιστα πολύ κοντά στο θαλάμι που επιχειρούμε. Μου έχει τύχει να μαζεύονται διάφορα ψάρια κατά τη διάρκεια ξεβραχώματος και να παρατηρούν αυτά που συμβαίνουν. Ο νους μας όμως θα πρέπει να είναι στο χτυπημένο ψάρι και μόνο εκεί.

Μεγάλη προσοχή στις αναπνοές πριν την κατάδυση. Μπορεί άθελά σου να υπεραεριστείς. Βαθιές εισπνοές λοιπόν και πολύ αργές εκπνοές θα σας χαλαρώσουν πριν τη βουτιά στην επιφάνεια και θα διατηρήσουν τα επίπεδα των αερίων εκεί που πρέπει. Όσο βρισκόμαστε στον πυθμένα θα πρέπει συνεχώς να έχουμε κατά νου και την ανάδυση. Τα αποθέματα του οξυγόνου θα πρέπει να είναι υπεραρκετά για μια πολύ άνετη έξοδο από το νερό, λαμβάνοντας υπόψη ότι με το μυϊκό έργο που θα επιτελέσουμε, τα αποθέματα αυτά θα εξαντληθούν πολύ πιο γρήγορα απ΄ότι σε μια κατάδυση ρουτίνας.
Όταν κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης καταλάβουμε πως δεν θα έχουμε μια απολύτως άνετη ανάδυση είτε λόγω άγχους, είτε λόγω ελλιπούς εισπνοής αέρα, είτε λόγω κακών εξισώσεων ή και για οποιονδήποτε άλλο λόγο, θα πρέπει να διακόψουμε την κατάδυση αυτή άμεσα! Θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να επιτύχουμε την άνετη βουτιά. Η βιασύνη είναι ο εχθρός και η λογική ο σύμμαχος.

Τελευταία ένας καλός φίλος και εξελισσόμενος ψαροκυνηγός από τα μέλη μας εδώ στο GD μου εξομολογήθηκε πως χρησιμοποίησε πέντε μήκη σκοινιού στο δυνατό του όπλο για να πάρει ένα ροφό. Το ψάρι χάθηκε. Όλα τα άλλα τα είχε κάνει τέλεια. Τα πέντε όμως μήκη σκοινιού σημαίνουν για το ψάρι οκτώ ολόκληρα μέτρα ελευθερίας κινήσεων αν η βέργα μας δεν το έχει πλήξει καίρια. Φαντάζεστε που θα ήθελε να καταφύγει ένα πονεμένο και τρομαγμένο πλάσμα; Εγώ φαντάζομαι στο βαθύτερο, σκοτεινότερο και στενότερο σημείο μιας μεγάλης συστάδας βράχων. Και μετά το ψάρι αυτό δε βγαίνει, όσο καλή διάθεση και να έχουμε να το καταφέρουμε!

Έχοντας μεγάλη εμπειρία στο κυνήγι των επινέφελων καταθέτω πως την τελευταία δεκαετία δεν μου έχει συμβεί κανένα βράχωμα. Είναι κάτι για το οποίο θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αισθάνομαι κάποια υπερηφάνεια σαν αποτέλεσμα στην προσπάθεια να εξελίξω το κυνήγι μου. Όταν αντιληφθώ ροφό ικανού μεγέθους έξω από το θαλάμι του, η πρώτη μου κίνηση είναι να μαζέψω στο μουλινέ τα δύο από τα τρία μήκη του σκοινιού του όπλου μου και να χαλαρώσω το φρένο του. Όταν φθάσω σε απόσταση βολής, το ένα χέρι πιέζει την σκανδάλη του όπλου και το άλλο βρίσκεται σε ετοιμότητα. Αμέσως μετά το πάτημα της σκανδάλης το ελεύθερο χέρι πιάνει το σκοινί τραβώντας το ψάρι προς το μέρος μου. Ταυτόχρονα με ισχυρές πεδιλιές απομακρύνομαι από τα βράχια που χτυπήθηκε ο ροφός. Όλα αυτά συγχρονισμένα δίνουν εκπληκτικά πολλές πιθανότητες να αναδυθώ με το θήραμα από την πρώτη κιόλας βουτιά.

Στις περιπτώσεις που η βολή έχει γίνει στον προθάλαμο και διαπιστώνω την παραμικρή κόντρα εκ μέρους του ψαριού αναδύομαι ελευθερώνοντας σκοινί από το μουλινέ μέχρι την επιφάνεια. Προσοχή! Εδώ δεν αφήνω καθόλου να χαλαρώσει το τεντωμένο σκοινάκι. Ο ροφός θα πάρει τα παραμικρά μπόσικα και θα τα εκμεταλλευτεί. Μέχρι να αναδυθώ αισθάνομαι την τάση του. Καταλαβαίνω πόση δύναμη διαθέτει ή πόσο καίρια χτυπήθηκε. Στην επιφάνεια καταλύτης είναι το ζευγάρι μας.
Ο ένας συντηρεί το τέντωμα του σκοινιού με συνεχείς πεδιλιές και ο ξεκούραστος βουτάει. Όταν ο καταδυόμενος φθάσει στο επιχειρησιακό βάθος και πιάσει τη βέργα, το ζευγάρι θα πρέπει να χαλαρώσει το τέντωμα. Μετά είναι θέμα δυνατού και αποφασιστικού τραβήγματος για να εξέλθει από το προθαλάμι και να βρεθεί στα χέρια μας.
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται μόνο να τραβάμε αλλά και να σπρώχνουμε. Αυτό ενδέχεται να δημιουργήσει στο ψάρι μια χαλάρωση για δέκατα του δευτερολέπτου αφού νομίζει πως το μέλημα του εχθρού του είναι το ωθήσει προς τα βαθύτερα σημεία του θαλαμιού. Τότε σε μια πιθανή του αντίδραση να ξαναβολευτεί στο αρχικό σημείο το ένα χέρι μας πρέπει να είναι σε ετοιμότητα να τραβήξει το σκοινί ή ακόμα καλύτερα τη βασική βέργα.
Αν αυτή η μέθοδος δεν αποδώσει με τις δύο ή τρεις φορές δε θα αποδώσει ποτέ στο ίδιο ψάρι.

Μη πιστεύετε πως μόνο η μυϊκή σας δύναμη είναι αυτή που θα σας χαρίσει το βραχωμένο ψάρι. Σαφώς και αυτή παίζει κάποιο ρόλο, αλλά τον ρόλο του πρωταγωνιστή τον έχει το μυαλό μας. Μην ανεβοκατεβαίνετε άσκοπα τραβολογώντας μια βέργα επίσης άσκοπα. Ειδικά μετά από ισχυρά τραβήγματα αν καταλάβετε πως το ψάρι δεν έχει μετακινηθεί ούτε εκατοστό. Αυτό θα σας εξουθενώσει πολύ σύντομα. Και σωματικά και ψυχολογικά. Κάντε ένα νοερό πλάνο πριν από την κάθε βουτιά σας. Αξίζουν κάποιες βουτιές για να παρατηρήσετε μόνο και μόνο πως έχει η κατάσταση. Ψάξτε για άλλα προσβάσιμα σημεία για το όπλο σας. Κάποιες φορές η λύση μπορεί να έρθει από ένα νέο χτύπημα στο κοτσάνι της ουράς με μια βέργα με φτεράκι. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει ένα καλό μοχλό τραβήγματος και να αλλάξει την κατάσταση υπέρ μας.

Κοιτάξτε για τα σημεία του θαλαμιού που καταφέρνει να εισχωρήσει το φως της ημέρας. Μπορεί να πρόκειται για άλλες εισόδους - εξόδους και να είναι κατά πολύ προτιμότερο να επιχειρήσουμε από αυτές αντί αυτής που χτυπήθηκε το ψάρι.
Αν ανακαλύψετε να ανοίγματα αυτά και πριν κάνετε οτιδήποτε αναδυθείτε, σκεφτείτε και κάντε ένα νέο πλάνο επιχείρησης . Μη φορτώσετε χωρίς λόγο με βέργες το ροφό, αυτό ενδέχεται να δυσκολέψει περισσότερο μια ήδη δύσκολη κατάσταση.

Όταν θα χρειαστεί να τραβήξουμε προσπαθούμε με μικρά, δυνατά και απότομα τραβήγματα. Αν ο ροφός ξεκολλάει εκατοστό - εκατοστό θα το καταλάβουμε. Η συνεχόμενη έλξη αποδυναμώνει περισσότερο εμάς και λιγότερο το ψάρι. Άσε που συνήθως δεν είναι αποτελεσματική.
Δεν κάνουμε ποτέ σπείρες το σκοινί του ψαροτούφεκου γύρω από το χέρι μας και δε χωνόμαστε σε τρύπες που μπορεί να προκαλέσουν το δικό μας βράχωμα!

Με την πάροδο της ώρας και μετά από κάμποσες ανεπιτυχείς προσπάθειες, θα αρχίσει να επέρχεται η κόπωση. Οι πιθανότητες για κάποιες κράμπες αυξάνονται, το γαλακτικό οξύ δεν θα επιτρέψει στους μύες των ποδιών να λειτουργούν σωστά. Αυτά σε συνδυασμό με το κρύο που πιθανά επικρατεί στον πυθμένα και με το άγχος για να ξεμπερδεύουμε γρήγορα, μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνο περιστατικό.
Εδώ τα μεγάλα διαλλείματα επαναφοράς θα μας βοηθήσουν να κρατήσουμε το σώμα μας σε καλή κατάσταση, αλλά περισσότερο να διατηρήσουν την διαύγεια του νου σε επιθυμητά επίπεδα. Αν υπάρχει σκάφος κοντά μας θα βοηθήσει πολύ στην ξεκούρασή μας. Αν δεν υπάρχει, καλό θα ήταν να αναζητήσουμε την έξοδο από τη θάλασσα για την αναπλήρωση των χαμένων υγρών του οργανισμού και γιατί όχι για ένα ημίωρο υπνάκο.

Κατά τα χειμερινά ξεβραχώματα έχουμε εχθρό εκτός των άλλων την υποθερμία και την πολύ μικρή ημέρα. Όποιος αισθανθεί ρίγη που γίνονται όλο και πιο ισχυρά θα πρέπει άμεσα να εξέλθει από τη θάλασσα για να φροντίσει την επαναφορά του εαυτού του σε κανονική θερμοκρασία.

Ένα ερώτημα που μου τίθεται τακτικά είναι στο ποιόν τελικά ανήκει το ψάρι του ξεβραχώματος. Η απάντηση είναι νομίζω αυτονόητη. Δεν ανήκει ούτε σε αυτόν που το χτύπησε ούτε σε αυτόν που το ξεβράχωσε. Ανήκει στην εξόρμηση και σε όσους συμμετείχαν σε αυτή. Έτσι για να μην αιωρείται κανένας ανόητος ανταγωνισμός και για να υπάρχει πάντα η προθυμία και από τα δύο μέρη της επανασυμμετοχής σε ίδιο περιστατικό.

Η επιπολαιότητα δεν θα πρέπει να μας οδηγεί σε κινήσεις με αμφίβολα αποτελέσματα. Στο κάτω κάτω το ζευγάρι μας δεν φταίει σε τίποτα να χάσει την εξόρμησή του για τη δική μας απερισκεψία. Σωστός εξοπλισμός λοιπόν και κρύο αίμα θα μας οδηγήσουν σε θετικό αποτέλεσμα. Λάθος εξοπλισμός (και μιλάω περισσότερο για το όπλο) και ψυχική ταραχή σίγουρα θα μας οδηγήσουν στα οδυνηρά μονοπάτια του ξεβραχώματος.

Όταν δούμε πως ο ήλιος κοντεύει να βασιλέψει τα παρατάμε. Αν η εξόρμηση είναι μονοήμερη τα μαζεύουμε και φεύγουμε. Παραδεχόμαστε την ήττα μας, αναγνωρίζουμε πόσο μικροί είμαστε σε αυτό το ξένο περιβάλλον και αναλογιζόμαστε τα λάθη μας για να μην υπάρξει και άλλη τέτοια φορά. Δεν αξίζει σε ένα βασιλιά να πεθαίνει κατ΄αυτό τον τρόπο. Με τέτοια βασανιστήρια! Δικαιούται ένα αξιοπρεπέστερο τέλος. Και αυτό δεν είναι ποίηση. Είναι μια μεγάλη αλήθεια.
Αν πρόκειται να διανυκτερεύσουμε , καργάρουμε το ψάρι με τη σημαδούρα μας ή με ένα ποντισμένο καλαδούρι μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια και επιστρέφουμε την επόμενη. Στην καλύτερη περίπτωση θα έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει την ασφάλεια του θαλαμιού και να ψυχορραγεί εκεί γύρω, οπότε με μια νέα βολή το φέρνουμε στην επιφάνεια. Μη επιχειρήσετε να το πιάσετε με τα χέρια θεωρώντας το νεκρό, γιατί μπορεί να εμπλακείτε σε νέα διαδικασία ξεβραχώματος χωρίς λόγο.
Το άλλο το σενάριο, το άσχημο, είναι το ψάρι να μην έχει κουνηθεί ρούπι από τη θέση του. Προσπαθήστε μερικά τραβήγματα μήπως έχει εξουθενωθεί από την αιμορραγία των βολών και έχει χαλαρώσει το στρίμωγμα του.

Μην υποτιμήσεις ποτέ τη δύναμη που μπορεί να έχει ένα δεκάκιλο ψάρι στο νερό. Είναι ικανό να πάει υποβρύχιο περίπατο τα ογδόντα σου κιλά με μεγάλη άνεση.

Μιλάμε για το ροφό κύριοι! Το βασιλιά των βράχων!
Μιλάμε για το ψάρι φαινόμενο που έχει καταφέρει να κρατήσει κοντά του ένα πολύ μεγάλο αριθμό συναδέλφων υποβρύχιων κυνηγών, στριμωγμένο σε μια σκοτεινή στενωσιά, βραχωμένο από ένστικτο αυτοσυντήρησης, χωρίς την παραμικρή τάση επιθετικότητας..

...απλά αμυνόμενο. 

 

http://www.ftiaxno.gr/2011/08/blog-post.html

Ο κόσμος των σαργών

Ο κοινός σαργός παραμένει ακόμα και στις μέρες μας ένα από τα είδη σε επάρκεια, ίσως εξαιτίας της μεγάλης προσαρμοστικότητας που δείχνει να διαθέτει σε κάθε είδους βυθό, του αρκετά υψηλού δείκτη νοημοσύνης, αλλά και του μεταναστευτικού χαρακτήρα που εμφανίζει κάποιες περιόδους του χρόνου. Η αριθμητική του υπεροχή απέναντι στα άλλα άσπρα, η μεγάλη θηρευτική του αξία, η νοστιμιά του, αλλά και η καταξίωση μέσα στον κύκλο των ψαροκυνηγών, εκείνων που επιτυγχάνουν τακτικά καλές ψαριές με σαργούς, τον έχει καταστήσει ένα αξιοζήλευτο θήραμα και το κυνήγι του έχει αποκτήσει το δικό του πολυάριθμο fun, που ολοένα και μεγαλώνει.

Το σαργό μπορούμε να τον συναντήσουμε παντού και σε όλα τα βάθη που μπορεί να καταδυθεί ένας ελεύθερος δύτης και ίσως είναι ένα από τα πρώτα θηράματα που γνωρίζει ο άπειρος ψαροτουφεκάς. Το ότι δεν έχει σταθερή συμπεριφορά απέναντι στους διώκτες του, τον έχει βοηθήσει να επιβιώνει σε μία εποχή πολύ δύσκολη για την παράκτια πανίδα και όχι μόνο. Είναι φορές που οι αριθμοί που συναντώνται είναι εξαιρετικά εντυπωσιακοί, άσχετα αν εμείς καταφέρνουμε να αποσπάσουμε ελάχιστους ή και κανέναν από το κοπάδι τους. Παρακάτω θα ασχοληθούμε με τα προσφιλέστερα μέρη που συχνάζουν, αλλά και με μερικούς τρόπους προσέγγισης και σύλληψής τους.

Ένα σημείο που φωνάζει από μόνο του για την ύπαρξη σαργών είναι οι πλάκες που σχηματίζουν κενά στο εσωτερικό τους και που μπορούν να μας προσφέρουν το καταπληκτικό θέαμα μεγάλων συγκεντρώσεων. Όταν η πλάκα δεν είναι μεγάλης διαμέτρου καλό θα ήταν να ανακαλύψουμε τις πιθανές εξόδους και να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε κάποια κομμάτια ερευνώντας κάθε φορά και διαφορετική έξοδο. Στην περίπτωση που η πλάκα είναι τεράστιου μεγέθους τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα, επειδή μπορούν να τραβηχτούν σε σημεία που δεν τα φτάνει η βέργα μας αλλά και επειδή οι πλάκες αυτές συνήθως έχουν πολλές εξόδους διαφυγής.

Υπάρχουν βέβαια και οι γνήσιοι σαργότοποι που είναι συνήθως πορώδη βράχια που θυμίζουν ηφαιστειακό υλικό, με πολλούς διαδρόμους επικοινωνίας και με ένα ευρύχωρο θάλαμο συγκέντρωσης ο οποίος είναι στο σκοτεινότερο σημείο της συστάδας αυτής και πολλές φορές δεν γίνεται να εντοπιστεί από τους κυνηγούς αφού η πρόσβαση είναι αδύνατη. Τις φωλιές αυτές τις ανακαλύπτουμε είτε τυχαία, είτε τις προδίδουν ένας ή περισσότεροι σαργοί που τρυπώνουν σε αυτές ενοχλημένοι από την παρουσία μας.
Η καλύτερη τακτική που μπορούμε να ακολουθήσουμε τώρα είναι να πλησιάσουμε εξαιρετικά αθόρυβα προς το σημείο εισόδου των σαργών, αφού πρώτα τους δώσουμε λίγα λεπτά για να ηρεμήσουν. Στη συνέχεια επιλέγουμε ένα σημείο στην ευθεία της φωλιάς όπου η απόσταση της εισόδου και της ακίδας της βέργας μας θα είναι πάνω από ένα μέτρο και εκεί καρτερεύουμε για κάποια δευτερόλεπτα πανέτοιμοι για βολή με την εμφάνιση των πιο αξιόλογων κομματιών του κοπαδιού.

Αν δεν έχουμε κάνει θορύβους, αυτό δεν θα αργήσει να γίνει φανερώνοντας τους σαργούς να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας φτάνοντας στην είσοδο ένας-ένας και παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Αν δε βρίσκουμε το μέγεθος των πρωτοεμφανιζόμενων σαργών ικανοποιητικό περιμένουμε ακόμα λίγο για να εμφανιστούν τα μεγαλύτερα μέλη του κοπαδιού. Η βολή είναι απαραίτητο γίνει ταχύτατα και καλύτερα να είναι από το κεφάλι προς την ουρά, ακινητοποιώντας έτσι το ψάρι και αποφεύγοντας την μετάδοση των σπασμών του στα υπόλοιπα. Η ίδια κίνηση θα επαναληφθεί για όσες φορές βλέπουμε ότι τα ψάρια εμφανίζονται και μάλλον δεν θα είναι πάνω από 2-3 αφού τα σπαρταρίσματα και οι δικοί μας θόρυβοι θα τα πονηρέψουν.

Όταν σταματήσει η κίνηση στην είσοδο ή θα πρέπει να συνεχίσουμε το ψάρεμα μας αλλού και να επανέλθουμε αργότερα χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνική, ή να πάρουμε στο χέρι ένα κοντό όπλο και να πλησιάσουμε στη φωλιά προσπαθώντας να εντοπίσουμε πρώτα τους σαργούς χωρίς να ανάψουν το φακό όσοι τον χρησιμοποιούν,ο οποίος θα τους τρομοκρατήσει ακόμα περισσότερο. Το καθαρό ασημένιο χρώμα τους είναι ικανό ακόμα και στα υποφωτισμένα σημεία να τους φανερώσει. Στην περίπτωση όπου ο θάλαμος που συγκεντρώνονται είναι τυφλός, δηλαδή χωρίς άλλες εξόδους, οι σαργοί είναι ευάλωτοι και θα μπορούσαμε να τους πάρουμε σχεδόν όλους. Καλό θα ήταν να μην το κάνουμε γιατί έτσι θα χάσουμε μία ανεξάντλητη πηγή σαργών όπου κάθε φορά θα μπορούμε να παίρνουμε τρία-τέσσερα κομμάτια, ενώ αν τα αποδεκατίσουμε το θαλάμι θα αργήσει πολύ να ξαναγεμίσει, αν δεν εγκαταλειφθεί οριστικά.

Κατά τις περιόδους μετανάστευσης, αν είμαστε τυχεροί, θα δούμε μεγαλειώδεις στρατιές σαργών να κολυμπούν στα μεσόνερα αναζητώντας νέο τόπο εγκατάστασης. Πέρα όμως από το υπέροχο θέαμα που προσφέρει μία μεγάλη στρατιά σαργών 100 και περισσότερων κομματιών, δεν είναι βέβαιο ότι θα κάνουμε και μια εξαιρετική ψαριά, αφού οι σαργοί ανήκουν στην κατηγορία των πολύ επιφυλακτικών ψαριών που φροντίζουν να κρατούν σε απόσταση οτιδήποτε άγνωστο. Η κατά μέτωπο ήρεμη βουτιά σε αυτές τις περιπτώσεις θα μας δώσει ένα-δύο κομμάτια από τα άκρα του κοπαδιού δίνοντας όμως την ευκαιρία στα υπόλοιπα μέλη να εξαφανιστούν στα ανοιχτά. Μία παλαιότερη τακτική που ίσως απέδιδε μεγαλύτερο αριθμό σαργών ήταν η πρόκληση θορύβου εκ μέρους του ψαροκυνηγού χτυπώντας τα πέδιλά με δύναμη στην επιφάνεια, δημιουργώντας έτσι πανικό στο κοπάδι. Σε αυτή την περίπτωση θα δούμε τους σαργούς να αποσπώνται από τον πυρήνα τους δείχνοντας αδυναμία κοινής αντίδρασης.

Αρκετά από τα ψάρια θα χαθούν από το οπτικό μας πεδίο, αλλά ένας ικανός αριθμός θα βραχώσει κάτω από τα πόδια μας.. Το καρτέρι εδώ δεν ενδείκνυται γιατί τα ψάρια μετά το σοκ που ήδη έχουν περάσει, δεν έχουν καμία διάθεση να δουν και από κοντά αυτό που το προκάλεσε. Αν και προσωπικά έχω δοκιμάσει αυτή τη μέθοδο κατά το παρελθόν, την εγκατέλειψα σύντομα και οριστικά, αφού χτίζοντας την ηθική μου υποβρύχια οντότητα αποφάσισα πως η μέθοδος αυτή είναι αθέμιτη αφενός και αφετέρου θυμίζει τους παλιούς «κλαμπανάδες» ψαράδες που χτυπούσαν τα ξύλα στην επιφάνεια της θάλασσας και οδηγούσαν τα κατατρομαγμένα ψάρια προς τα δίχτυα τους.

Σε απογευματινά ψαρέματα λίγο πριν σουρουπώσει, θα βρούμε μεγάλους σαργούς να παραμένουν ακίνητοι στο βυθό, με κολλημένο το πλευρό τους σε βράχια ή ακόμα και σε εντελώς ακάλυπτες επιφάνειες, παραλλάζοντας το ασημένιο τους χρώμα με ένα άλλο πιο άτονο.Πιθανολογώ πως πιάνουν πόστα για τον βραδινό τους ύπνο. Η στάση τους αυτή τους βοηθάει πραγματικά να μην γίνονται εύκολα αντιληπτοί από ένα κακό παρατηρητή του βυθού, αλλά αποτελούν ένα εύκολο ακίνητο στόχο για όποιον τους δει και έτσι επιτρέπουν μια πολύ άνετη βολή.
Εδώ θα ήθελα να εξαιρέσω τους πολύ μεγάλους σαργούς -πάνω από κιλό -, οι οποίοι αποφασίζουν πολλές φορές να ξεκολλήσουν από τον βυθό και απομακρυνθούν με μεγάλη ταχύτητα σε ασφαλέστερα νερά. Πολύ καλές ψαριές με σαργούς τέτοιας συμπεριφοράς έγιναν στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης τον Αύγουστο του ΄98, όπως και στη. Κιτριανή της Σίφνου την ίδια εποχή.

Μία άλλη περίπτωση είναι όταν βρεθούμε επάνω από ένα σαργό σε βάθη γύρω στα δέκα μέτρα ή και περισσότερο που δεν μας είχε αντιληφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή, επειδή πιθανόν έτρωγε ή ήταν προσηλωμένο το βλέμμα του σε άλλη κατεύθυνση. Είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει ένα πανεύκολο θήραμα το οποίο μπορεί να παραμείνει ακινητοποιημένο στο βυθό με τη μούρη προς το βυθό σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τον αντιληφθούμε.
Αυτό συμβαίνει σε ψάρια που ίσως δεν έχουν έλθει πάλι σε επαφή με τον άνθρωπο με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουν την ταχύτητα που διαθέτει στο νερό. Έτσι αισθάνονται πολιορκημένα θεωρώντας κάθε προσπάθεια απόδρασης εντελώς μάταιη.

Κάποτε οι σαργοί αμέσως μόλις αντίκριζαν τον ψαροκυνηγό συνήθιζαν να τρυπώνουν στους πλησιέστερους βράχους κι έτσι αποτελούσαν εύκολα θηράματα. Σήμερα το σκηνικό έχει αλλάξει. Τα ψάρια αυτά έχουν γίνει πολύ επιφυλακτικά στην επαφή τους με τον άνθρωπο, ο οποίος με τη σειρά του έπρεπε να ανακαλύψει νέους τρόπους προσέγγισης των ψαριών αυτών πέρα από το καρτέρι που δεν ταιριάζει με την ψυχοσύνθεση όλων μας.
Μία δοκιμασμένη και αποτελεσματική μέθοδος όταν αντικρίζουμε ένα ή περισσότερους σαργούς να περιφέρονται τριγύρω μας είναι να σταματάμε την κάθε μας κίνηση, αφήνοντας το σώμα μας εντελώς ακίνητο στην επιφάνεια με το όπλο κολλημένο επάνω μας, έχοντας φροντίσει ο αναπνευστήρας μας να είναι αδειανός από νερά προκειμένου να αποφύγουμε το θορυβώδες γουργουρητό που δημιουργείται όταν αναπνέουμε. Το μόνο που θα κινείται θα είναι τα μάτια μας που θα πρέπει να παρακολουθούν συνεχώς τους σαργούς.

Πρέπει να επισημανθεί ότι στη μέθοδο αυτή, η υπομονή για κάποια λεπτά της ώρας είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί να αποδειχτεί ότι τελικά άξιζε τον κόπο. Τα ψάρια μόλις καταλάβουν πως το ακίνητο σώμα που βρίσκεται κοντά τους είναι μάλλον κάτι το άψυχο που έχει παρασυρθεί από τα ρεύματα και επομένως ακίνδυνο. Πολλές φορές έχουν την τάση να απομακρύνονται κάποια μέτρα από εμάς και να επιστρέφουν αμέσως, πλησιάζοντάς μας σε κάθε επιστροφή όλο και περισσότερο.

Εδώ θα πρέπει να δείξουμε κάποια αυτοσυγκράτηση και να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε βολή όταν κάποιος σαργός μας έχει πλησιάσει αρκετά, αφού είναι σίγουρο πως αν η φωλιά τους είναι εκεί κοντά σε λίγο θα αρχίσουν να τρυπώνουν, κρατώντας κάποια μικρή επιφύλαξη για το δήθεν ακίνδυνο σώμα. Είναι πολύ πιθανό η είσοδός τους αυτή να μας αποκαλύψει ολόκληρη αποικία σαργών και να κάνουμε μια καλή ψαριά. Μόνο στην περίπτωση που η διαμόρφωση του βυθού δεν είναι τέτοια που να μπορεί να κρύψει τα ψάρια, θα επιχειρήσουμε βολή σε κάποιο πλησίασμα, αφού θα έχουμε φροντίσει να κρατάμε το όπλο μας στην ευθεία της πορείας του ψαριού.

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην περιφερική όραση του σαργού. Τα μάτια του είναι σε τέτοια θέση που του επιτρέπουν τη κατόπτευση ενός πεδίου της τάξης των 60-65 μοιρών περίπου όταν αυτοί βρίσκονται κοντά στο βυθό. Αυτό σημαίνει ότι αν βρεθούμε από πάνω του μάλλον δε θα μας δει. Διαθέτει όμως το χάρισμα της πλευρικής γραμμής και της ακοής δια των οποίων αντιλαμβάνεται την παραμικρή μετατόπιση νερού, τον παραμικρό θόρυβο ή απροσεξία εκ μέρους μας. Έχοντας υπόψη αυτά τα ατού του σαργού, κυνηγήστε τον εκείνες τις ημέρες που το κύμα σκάει στα βράχια σε ρηχά νερά, εφαρμόζοντας την τεχνική του συρσίματος στο βυθό και εκμεταλλευόμενοι το ότι οι θόρυβοι και οι μετατοπίσεις νερού που προκαλούνται εξαιτίας μας είναι πολύ μικρότεροι από αυτούς ενός έντονου κυματισμού.

Καλές αναδύσεις

http://kostasandreopoulos.blogspot.com/2010/07/blog-post_475.html

Ο κόσμος των ροφών

Ο κόσμος των ροφών

«Τα παρακάτω μπορούν να αποτελέσουν μια θεωρητική βάση για το νέο απνεϊστα ψαροκυνηγό . Ίσως να συμπληρώσουν και τη γνώση κάποιου προχωρημένου. Όμως η πραγματική μάθηση βρίσκεται στην ίδια τη θάλασσα , στις ώρες βυθού και στη συχνότητα συναντήσεων και επιχείρησης σύλληψης ροφών».

Το ψάρι
Ο ροφός ανήκει στις σερρανίδες (βλάχος , στήρα, πίγγα, σφυρίδα κ.λ.π.) αλλά για τον ψαροτουφεκά είναι το αντιπροσωπευτικότερο του είδους αφού αποτελεί το πιο συνηθισμένο θήραμα μεταξύ των συγγενών του. Το χρώμα των μεγάλων ατόμων σε νορμάλ συνθήκες είναι σκούρο καφέ ενώ στα μικρά και μεσαία μεγέθη το σώμα τους διακοσμείται και από κίτρινες κηλίδες . Έχει την ικανότητα να παραλλάσσει το χρώμα του με αυτό του περιβάλλοντος , ιδιαίτερα όταν χωνεύει και όταν καρτερεύει ακουμπισμένος στο βυθό. Εμείς το αποκαλούμε μαύρο όχι άδικα αφού η πρώτη εντύπωση που μας δίνει στο βυθό είναι αυτή. Εξάλλου και η επιστημονική του ονομασία είναι επινέφελος που σημαίνει νεφοσκεπής, σκοτεινιασμένος. Συλλαμβάνει τη λεία του ανοίγοντας απότομα το τεράστιο στόμα του ρουφώντας μια ποσότητα νερού και δημιουργώντας έτσι μία δίνη. Η δίνη αυτή οδηγεί την τροφή του προς αυτόν και ταχύτατα την αιχμαλωτίζει με τις πολλαπλές σειρές μικρών και μυτερών δοντιών. Έτσι πήρε και το σημερινό του όνομα : «ροφώ» - «ρουφάω» - «ροφός».

Το κεφάλι του είναι τεράστιο και συμμετέχει στο συνολικό του μήκος σχεδόν κατά το 1/3 .
Βάσει σχήματος θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε το ροφό σε δύο είδη : στον κλασσικό ροφό με το κοντόχοντρο σώμα και στον στενόμακρο με μικρότερη κοιλιά και δυνατότερους μύες. Ο πρώτος συνήθως κατοικεί σε μόνιμα θαλάμια και μετακινείται μόνο κατά τις περιόδους αναπαραγωγής ή για την ανεύρεση καλύτερων συνθηκών διατροφής . Ο δεύτερος είναι υπερκινητικός και επιρρεπέστερος στον υποβρύχιο κυνηγό αφού δεν έχει μόνιμα θαλάμια και την εμπειρία να αποφεύγει τον άνθρωπο.

Είναι μοναχικός έτσι τις περισσότερες φορές θα τον βρούμε μόνο του. Διεκδικεί τη περιοχή του από άλλα άτομα τους είδους του. Πειράματα που έγιναν με τοποθέτηση καθρεπτών έξω από τις φωλιές τους κατέληξαν στην μανιώδη επίθεση του ροφού προς τον καθρέπτη ενώ κάποιες φορές τον έσπασαν με δυνατές κουτουλιές.

Είναι ψάρι ερμαφρόδιτο έτσι ενώ στα πρώτα του χρόνια είναι θηλυκό, αργότερα και σύμφωνα με τις ανάγκες τις περιοχής του μπορεί να γίνει αρσενικό. Πάντως σε προχωρημένη ηλικία είναι σεξουαλικά ουδέτερο ενώ το βάρος του στη λεκάνη της Μεσογείου καταφέρνει να ξεπερνάει τα 35-40 κιλά.

Ο ροφός είναι το κυρίαρχο ψάρι της παράκτιας ζώνης. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες δεν είχε κανένα υπαρκτό εχθρό πέρα από τα ροφοπαράγαδα , τη ζόκα και τα μασούρια. Όταν όμως η τεχνολογία επέτρεψε στον άνθρωπο να κινηθεί υποβρυχίως είτε με αυτόνομη είτε με ελεύθερη κατάδυση και τον εξόπλισε με όπλα που μπορούσαν να σκοτώσουν ψάρια, ο ροφός ξαφνικά απέκτησε τον μεγαλύτερο εχθρό που έμελλε να βλάψει δραστικά το είδος του, αφού ο μεγάλος του όγκος, η νόστιμη σάρκα του και πολλές φορές η απληστία του ψαροκυνηγού κυρίως της δεκαετίας 1980 - 1990 συμπεριλαμβανομένου και εμού, οδήγησαν σε αλόγιστες ροφοψαριές κάθε μεγέθους καθώς και στην κακή διαχείριση των τόπων διαβίωσης τους .

Όμως και οι ροφοί από τη μεριά τους αντέδρασαν στο καινούριο κακό που τους βρήκε.


Τα γονίδια έχουν καταπληκτική μνήμη. Καταφέρνουν να διοχετεύουν τις γνώσεις της παλιάς γενιάς στη νεότερη. Ίσως η πλήρης μεταφορά της γνώσης να συντελείται κάπως αργά, αλλά κάποια στιγμή αυτό συμβαίνει. Και τότε ο ροφός υποσυνείδητα αναγνωρίζει το μαυροντυμένο πλάσμα με το όπλο στο χέρι σαν κίνδυνο. Ας μη το έχει ξανασυναντήσει.
Έτσι φτάνοντας στο σήμερα βλέπουμε το ροφό να έχει βαθύνει, να έχει αραιώσει και να έχει αλλάξει συνήθειες που προφανώς ακολουθούσε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το υποβρύχιο κυνήγι του ροφού δυσκόλεψε.


Ο τόπος, ο χρόνος, τα σημάδια και οι συνθήκες
Δε θα διάλεγα ποτέ έναν αμιγώς αμμώδη βυθό για να αναζητήσω ροφούς. Αν όμως σε τέτοιους τόπους εντοπίσετε βραχώδεις εξάρσεις θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ψαρότοπο λαχείο. Ίσως να πρόκειται για αψάρευτο μέρος και οι ροφοί που περνούν από κει παραμένουν προκειμένου να απολαύσουν λίγη ησυχία.
Τα μεγάλα μονόπετρα που σχηματίζουν κενά στη βάση τους είναι ιδανικά για κατοικία ροφών. Αξίζει τον κόπο να κάνουμε μερικές ερευνητικές βουτιές σε τέτοια σημεία αφού σίγουρα είναι από τα πιο προσφιλή τους καταφύγια.



Τα κατρακύλια σε απότομους βυθούς όπως σε αρκετά νησιά του Αιγαίου μπορεί να επιφυλάσσουν κάποια ευχάριστη έκπληξη όπως και οι σχισμές σε κάθετους μονοκόμματους βράχους .
Αν δούμε ένα σύννεφο σκόνης στον πυθμένα και δε προέρχεται από μπαρμπούνια ή άλλα μικρόψαρα , πιθανότατα αφορά κάποιο ροφό που μας είδε πρώτος και έτρεξε να κρυφτεί στο θαλάμι του . Όταν στρίβει ωθώντας το σώμα του με τη δυνατή του σα βεντάλια ουρά μπορεί να δημιουργήσει τη θολούρα αυτή.

Όταν τα βράχια συνορεύουν με ποσειδωνία μπορούν να αποτελέσουν υπέροχες κρυψώνες για κάποιους ροφούς εξαιτίας του σκούρου χρώματος των φυκιών το οποίο βοηθάει τον επίσης σκουρόχρωμο επινέφελο να καλύπτεται όταν το επιθυμεί.

Ο ιδανικός βυθός πάντως είναι ο ισοβαθής μικτός , ειδικά όταν μετά την προσβάσιμη από εμάς ξέρα υπάρχουν βαθιά νερά βραχώδους υφής και πλούσια σε ζωή τα οποία μπορούν να συντηρούν τα ρηχότερα θαλάμια με τακτικά ανεβάσματα ροφών.

Αν στους τόπους που υπάρχουν συστάδες βράχων κολλημένες στην άμμο παρατηρήσουμε το σχηματισμό μιας αμμώδους λεκάνης , υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή η λεκάνη να αποτελεί την είσοδο της κατοικίας ροφού, ο οποίος την έχει διανοίξει προκειμένου να διευκολύνει το πέρασμά του.
Στον ίδιο βυθό η προσοχή μας πρέπει να είναι στραμμένη στην άμμο γύρω από τα βράχια. Το παραμικρό σχήμα που προδίδει ψάρι πρέπει να παρατηρείται προσεκτικά. Ένας ροφός ξαπλωμένος και παραλλαγμένος στην άμμο δίπλα από τη φωλιά του , μπορεί να προσπεραστεί από ένα επιπόλαιο παρατηρητή. Ο προσεκτικός παρατηρητής θα δώσει σημασία σε κάθε τι που δε κολλάει με την εικόνα που βλέπει. Στο σχήμα, στο χρώμα και στην κίνηση.

Ένα από τα σημάδια που μαρτυρούν την ύπαρξη ροφού είναι κατά κύριο λόγο τα μισοχωνεμένα χταπόδια που για κάποιο λόγο έχει αποβάλλει έξω ή κοντά στη φωλιά του. Πρέπει οπωσδήποτε να μπούμε στον κόπο να ψάξουμε τα γύρω θαλάμια. Ακόμα επειδή ο ροφός θέλει καθαρή κατοικία, φροντίζει να βγάζει έξω από αυτή κάθε περιττό . Κοχύλια , μικρές πέτρες και φύκια μαζεμένα κοντά στις ρίζες βράχων είναι υποτιθέμενη ροφοφωλιά.

Αν στις ρίζες των βράχων υπάρχουν μικρόψαρα και δούμε ότι πετάγονται τρομαγμένα , μπορεί να προέρχεται από κάποιο ροφό που προσπαθεί να τα ρουφήξει.
Οι μεγάλες θολούρες διώχνουν το ροφό για καθαρότερα νερά , δηλαδή για βαθύτερα. Όπως και εμάς μας ενοχλεί η σκόνη της ατμόσφαιρας έτσι και για το ροφό η θολούρα δεν είναι και η καλύτερη συνθήκη. ¶σε που και να υπάρχει θα πρέπει να αναλωθούμε σε ατέλειωτες βουτιές μέχρι να τον εντοπίσουμε.

Επίσης ο μεγάλος κυματισμός που επικρατεί για κάμποσες μέρες θα τον διώξει για βαθύτερα νερά, αφού δεν του αρέσει να κοπανιέται στους τοίχους των θαλαμιών του.
Από αεράκι 3-4 μποφόρ Β – ΒΔ είναι ιδανικό για το ψάρεμά του. Ειδικά λίγες μέρες πριν και μετά από τη νέα σελήνη. Αν υπάρχει κι ένα ελαφρύ ρευματάκι ίδιας κατεύθυνσης ακόμα καλύτερα.

Προσωπικά έχω πάψει να ασχολούμαι ιδιαίτερα με τις συνθήκες πλην των ακραίων καιρικών φαινομένων. Σιγά μη δε πάω για το Σαββατιάτικο ψάρεμα αν το θερμοκλινές έχει κατέβει χαμηλά ή αν οι πλανήτες δεν βρίσκονται σε κατάλληλη θέση !!
Καταλληλότερες εποχές θεωρώ αυτές που η θάλασσα ησυχάζει από τους παραθεριστές και κάθε λογής καπεταναίους . Καλύτερη από όλες το Φθινόπωρο.

Αναζητήστε το ροφό μεταξύ των ωρών 11π.μ – 13μ.μ. Τότε υπάρχουν οι μεγαλύτερες πιθανότητες συνάντησης. Και οι πρώτες ώρες τις αυγής είναι μια χαρά αλλά προτιμήστε το ραντεβού των 11-13. Έτσι θα κερδίσετε λίγες ώρες ύπνου παραπάνω αφού δε θα ξυπνήσετε από τα άγρια χαράματα και καλές πιθανότητες θα έχετε να δείτε το μαυρούκο να κάνει τη σιέστα του έξω από τη φωλιά.

Ο εξοπλισμός
Για τον εξοπλισμό τι να πω ? Προσωπικά στα πλαναρίσματά μου σε μεσαία βάθη ένα 100στάρι με ένα ζευγάρι 18άρια δετά και βέργα 6,5 είναι υπεραρκετό. Σε βαθύτερα νερά και για βολές έξω από την τρύπα σε μεγάλα θηράματα με έχει βγάλει ασπροπρόσωπο ένα καδρόνι με 3 λάστιχα 16άρια δετά περαστά και 7άρα βέργα. Μέσα στο θαλάμι ένα δυνατό 75άρι κάνει πολύ καλή δουλειά.

Οι στολές εξωτερικά καλό θα ήταν να μην είναι από ευαίσθητο υλικό, γιατί η επαφή με τα βράχια θα τους κάνει ζημιά. Τα πέδιλα είναι μεγάλο κεφάλαιο. Αν στο μέρος που θα ψαρέψουμε πρόκειται να διανύσουμε μεγάλες αποστάσεις, πρέπει να είναι μικρής έως μεσαίας σκληρότητας .

Αν χρησιμοποιούμε σκάφος μπορούμε να φοράμε και σκληρότερα. Σε κάθε περίπτωση τα κάρβουνα θα μας απαλλάξουν από τη διαδικασία επιλογής. Το μαχαίρι να κόβει καλά και τοποθετημένο στη μέσα μεριά του ποδιού. Ένα μικρό εφεδρικό στη ζώνη είναι απαραίτητο. Μάσκες μικρού ή μεσαίου όγκου ανάλογα με το επιχειρησιακό μας βάθος αρκεί το οπτικό πεδίο που προσφέρουν να είναι αρκετό. Ζώνη ελαστική και τοποθετημένη στους γοφούς όχι στη κοιλιά . Στον πλωτήρα σας απαραίτητα μία άφτερη βέργα και ό,τι άλλο θέλετε αρκεί να μη κουδουνίζουν. Ο φακός νομίζω ότι απαγορεύεται από τη νομοθεσία. Και γενικά ο εξοπλισμός να είναι λειτουργικός και να μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα με αυτόν όχι αυτός με εμάς.

Κάποιες τεχνικές

Η ρουτίνα μου
Ο ροφός που μας κοιτάζει σε στάση λαμπάδας και δεν τρυπώνει στο θαλάμι του ενοχλημένος, είναι ένα υποψήφιο θύμα. Η εγκατάλειψη της επιφάνειας πρέπει να γίνει εντελώς αθόρυβα αν είναι δυνατό να μη σηκωθεί νερό από τα πέδιλά μας και ακόμα περισσότερο να μη χτυπηθούν αυτά κατά την προσπάθεια των πρώτων δύσκολων μέτρων της κατάδυσης . Ο αναπνευστήρας θα πρέπει να τοποθετηθεί στη ζώνη βαρών ή να την κρατάει το ζευγάρι μας μέχρι να αναδυθούμε.

Αυτοί που εξισώνουν με τη μέθοδο Valsalva ή Frenzel καλό είναι να έχουν διαρκώς το χέρι στη μύτη τους και να το κάνουν αρκετά τακτικά. Αφενός το τσαφ που κάνουν οι ευσταχιανές κατά την διάνοιξή τους την τελευταία στιγμή είναι αρκετό για να γίνει αντιληπτό από το ροφό και να τον φοβίσει ενώ αν γίνεται νωρίτερα ο θόρυβος είναι πολύ μικρότερος, αφετέρου δεν κάνουμε ορατή την κίνηση της μεταφοράς του χεριού κάθε λίγο και λιγάκι, κίνηση που ο ροφός μπορεί να την εκλάβει και σαν απειλή.

Το χέρι που κρατάει το όπλο πρέπει να είναι τεντωμένο προς την κατεύθυνση του θηράματος καθ όλη τη διάρκεια της βουτιάς και όχι να περιμένουμε την τελευταία στιγμή να το προτείνουμε γιατί μάλλον θα τα χαλάσουμε όλα. Όταν πια μπούμε στη ζώνη αρνητικής πλευστότητας αφήνουμε το σώμα μας να βυθιστεί χωρίς να κάνουμε καμία περαιτέρω κίνηση. Αν χρειαστεί να διορθώσουμε λίγο την πορεία θα το πετύχουμε αλλάζοντας τη γωνία κατεύθυνσης των πέδιλων. Και κάτι σημαντικό. Αν όλα έχουν πάει καλά και ο ροφός εξακολουθεί να μας παρακολουθεί σε στάση λαμπάδας μισοκλείνουμε τα μάτια μας και συνεχίζουμε την πορεία μας προς αυτόν. Δύο γουρλωμένα μάτια είναι ικανά να τρέψουν σε φυγή την τελευταία στιγμή οποιοδήποτε θήραμα . Όταν πια είμαστε σε απόσταση δραστικού βεληνεκούς δε θα διστάσουμε καθόλου. Βολή σε πρώτο χρόνο . Η βέργα που εννοείται θα έχει ακόνισμα βελόνας θα καρφώσει σε καίριο σημείο το ροφό και με το ελεύθερο χέρι θα πάρουμε αμέσως τα μπόσικα του σκοινιού για να μη δώσουμε την ευκαιρία να μας βραχώσει.
Το 90 % των ροφών που έχω συλλάβει αφορά αυτή την τεχνική.

Να πούμε και δύο λόγια για τους παλμούς της καρδιάς. Ένα κεφάλαιο του καταδυτικού αντανακλαστικού (δηλαδή των αυτόματων αντιδράσεων του οργανισμού εξαιτίας της ελεύθερης κατάδυσης) είναι η αντανακλαστική βραδυκαρδία. Όμως σε συνθήκες νορμάλ. Ο νέος ψαροκυνηγός που θα ανταμωθεί με ροφό για πρώτη φορά θα είναι από δύσκολο μέχρι ακατόρθωτο να πείσει την καρδιά του να κατεβάσει παλμούς. Η ταχυπαλμία αυτή από μόνη της είναι αρκετή να φοβίσει το ροφό που έχουμε προσεγγίσει, ακόμα και αν τα παραπάνω έχουν εκτελεστεί με ακρίβεια.

Μέσα στη τρύπα
Θα ήθελα να τονίσω πως στην τρύπα το χτύπημα θα πρέπει να γίνεται μόνο στο κεφάλι και αυτό μόνο όταν ο ροφός είναι στραμμένος προς το μέρος μας. Προσοχή στα χτυπήματα της μάσκας και του όπλου στα βράχια. Ο θόρυβος που θα προκαλέσουν θα αναγκάσουν το ροφό να κρυφτεί σε ασφαλέστερο σημείο και μετά θα είναι δύσκολο να τον ξαναδούμε. Όταν είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε την ανάδυση είναι σοφό την πρώτη ώθηση να τη δώσουμε σπρώχνοντας με το χέρι ένα βράχο προκειμένου να μη δημιουργήσουμε θολούρα από τις δυνατές πεδιλιές του ξεκολλήματος από το βυθό. Αν βλέπουμε ουρά ή το σώμα του ροφού εκτός από το κεφάλι , ψάχνουμε την πρόσβαση από άλλο σημείο και αν αυτό δεν συμβεί αφήνουμε το ροφό προσωρινά στην ησυχία του και επιστρέφουμε είτε μετά από κάποια ώρα είτε στην επόμενη εξόρμηση.

Κατά τη χώνεψη
Ο ροφός που χωνεύει παραλλαγμένος έξω από τη φωλιά του είναι το ευκολότερο υποψήφιο θύμα.
Σε αυτή τη περίπτωση επίσης μια κατά μέτωπο αθόρυβη βουτιά μπορεί να μας δώσει ένα ανέλπιστα εύκολο και αξιόλογο θήραμα. Ο κορεσμός του από το φαγητό μάλλον τον αποχαυνώνει και τα ένστικτα του υπολειτουργούν.


Κατά το πλανάρισμα
Λέγοντας πλανάρισμα εννοούμε τις βουτιές που γίνονται στα μεσόνερα προς αναζήτηση θηράματος, όταν η ορατότητα από την επιφάνεια λόγω βάθους ή θολούρας δεν είναι ικανοποιητική. Στη περίπτωση που με την έναρξη της βουτιάς εντοπίσουμε το ροφό σε στάση λαμπάδας και θεωρούμε πως τα αποθέματα μας σε άπνοια αρκούν για να ολοκληρωθεί η βουτιά με ασφάλεια, συνεχίζουμε την πορεία μας προς αυτόν. Αν όμως αυτό συμβεί στο τέλος του πλαναρίσματος καλό θα ήταν να αρχίσουμε την ανάδυση αφού βάλουμε σημάδια για τον επανεντοπισμό του. Μπορούμε βέβαια να ποντίσουμε και το αποσπώμενο βαρίδι της σημαδούρας μας αφού το ρεύμα μπορεί να μας παρασύρει αρκετά πιο μακριά.




Το αριστερό κατέβασμα
Το αριστερό κατέβασμα είναι ίσως η παλιότερη τεχνική που ακόμα αποδίδει. Ο ροφός που εντοπίστηκε από την επιφάνεια η κατά τη διάρκεια ενός πλαναρίσματος και χώθηκε ήρεμα στη φωλιά του, ενδέχεται να παραμένει στον προθάλαμο του περιμένοντας να δει τι θα συμβεί. Ο ψαροκυνηγός που θα προσπαθήσει να αιφνιδιάσει το ψάρι αυτό θα πρέπει να δείξει όσο το δυνατό μικρότερο όγκο. Έτσι λοιπόν πλησιάζει την είσοδο του θαλαμιού όχι κατά μέτωπο αλλά κολλημένος στην αριστερή του μεριά έχοντας το όπλο προτεταμένο προς την είσοδο. Ο ροφός το μόνο που θα δει θα είναι η βέργα του όπλου και λίγο από το κεφάλι μας. Αν προλάβει να τα δει. Για τους αριστερόχειρες φίλους εννοείται πως ισχύει η δεξιά προσέγγιση.

Και μία προχωρημένη τεχνική…. Το σώμα του ροφού είναι επικαλυμμένο με μία βλεννώδη ουσία έντονης οσμής η οποία εξυπηρετεί την επούλωση των τραυμάτων , το σημάδεμα της περιοχής του αλλά και στο να γλιστράει ευκολότερα στα βραχώδη διαμερίσματά του. Κάποιες ποσότητες αυτού του υλικού φτάνουν μέχρι την επιφάνεια. Κολυμπώντας επιφανειακά πάνω από πετρώδεις βυθούς είναι δυνατό κάποια στιγμή να γίνει αντιληπτή από το πρωτεύον οσφρητικό μας σύστημα η συνηθισμένη οσμή που αναδύει ο ροφός.

Μη το παραβλέψετε ποτέ και ξεκινήστε μια ενδελεχή παρατήρηση στις γύρω πέτρες να βρείτε τα σημάδια της φωλιάς του. Μπορεί να γελάτε διαβάζοντας αυτή την τεχνική που θυμίζει κυνηγόσκυλο φέρμας , αλλά και εγώ δε θυμάμαι πόσα ζώα έχω ξετρυπώσει με τη μέθοδο αυτή. Έχω ακούσει για κάτι παρόμοιο μόνο από ένα άτομο γνωστό έμπορο καταδυτικού υλικού και μάλιστα όπως αναφέρει ο ίδιος «….μου μυρίζει ο πατσάς του…..»!!! Αν έχετε παρόμοια εμπειρία γράψτε .



Το ξεβράχωμα
Ποτέ δε χτυπάμε το ροφό σε άλλο σημείο εκτός του κεφαλιού και πιο συγκεκριμένα ανάμεσα από τα μάτια και λίγο πιο πίσω από αυτά. Για να αποφύγουμε τα ξεβραχώματα χρειαζόμαστε μια πολύ καλή βολή.
Αν όμως βραχώσει μην αναλώνεστε σε άσκοπες βουτιές. Πρώτη κίνηση είναι μία ή παραπάνω βολές με την άφτερη βέργα που πρέπει πάντα να μεταφέρουμε στον πλωτήρα μας. Κατά τη διάρκεια των απαραίτητων διαλειμμάτων επαναφοράς φέρτε στο μυαλό σας την θέση του βραχωμένου ψαριού.

Η λύση μπορεί να είναι ευκολότερη από την προσπάθεια του τραβήγματος. Ενίοτε χρειάζεται και η δύναμη, αλλά τις περισσότερες φορές τη λύση θα τη δώσει η σκέψη. Ψάξτε καλά για διπλανές τρύπες που θα διευκολύνουν την προσπάθεια. Μη διστάσετε να διακόψετε την κατάδυση όταν νομίσετε πως η βουτιά δεν θα ολοκληρωθεί με άνεση. Μη διστάσετε να εγκαταλείψετε το ψάρι όταν καταλάβετε ότι οι δυνάμεις σας δεν επαρκούν για συνέχεια. Το επίπονο μυϊκό έργο θα αναγκάσει τον οργανισμό να παράγει μεγάλες ποσότητες γαλακτικού οξέως , οι μύες θα ατονήσουν και μια κράμπα δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο τη στιγμή αυτή. Το ζευγάρι που απαραίτητα θα έχει ανάλογες δυνατότητες με τις δικές μας θα βοηθήσει τη δύσκολη αυτή κατάσταση. Αν έχουμε βαρκάρη, καλό είναι να αντικαταστήσουμε τη ζώνη βαρών με μια 6κιλη βραζιλιάνα αφού αυτό θα μας επιτρέψει άνετες καταδύσεις και αναδύσεις.

Προσοχή στα βράγχια . Ποτέ τα χέρια στα βράγχια του βραχωμένου ροφού. Στη καλύτερη περίπτωση θα έχουμε ένα καταματωμένο χέρι. Στη χειρότερη δε θέλω να το σκέφτομαι. Ένας γάντζος θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση κάποιες φορές.
Σε περίπτωση βραχώματος να προσέχουμε τα μπλεξίματα ζώνης και θήκης μαχαιριού με το ποντισμένο σκοινί της σημαδούρας ή με το σκοινί του όπλου. Πριν από κάθε προσπάθεια βεβαιωνόμαστε πως το μαχαίρι είναι στη θέση του και σε σημείο προσβάσιμο και από τα δύο χέρια.

Αν τα πράγματα φαίνονται πολύ δύσκολα βυθίζουμε μια σημαδούρα με σκοινί δεμένο με το χτυπημένο ψάρι 1-2 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, και το αφήνουμε για αργότερα. Η διαρκής έλξη που ασκεί η σημαδούρα λόγω άνωσης θα αποδυναμώσει το ροφό και μπορεί να τον αναγκάσει να εγκαταλείψει το θαλάμι του.

Το ένστικτο του κυνηγού
Η δύναμη που κρύβει μέσα του ο κυνηγός. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Είναι η δύναμη εκείνη που σου λέει αν θα πάς δεξιά ή αριστερά. Η δύναμη αυτή που θα σου φωνάξει να ψάξεις μία πέτρα ανάμεσα από χίλιες. Δε μπορώ να πω αν καλλιεργείται ή είναι επίκτητη. Εκείνο που μπορώ να πω είναι πως φέτος τον Απρίλη σε ένα κολυμπητό ψάρεμα σε τόπο γεμάτο βράχια και ποσειδωνίες κάτι με τραβούσε να επανέλθω σε ένα συγκεκριμένο μονόπετρο. Κατά τα άλλα αδιάφορο. Γύρισα πίσω τα 100 μέτρα που είχα απομακρυνθεί , έκανα μια βουτιά και αναδύθηκα με ένα ψάρι 16 κιλών.

Συμβουλές και παραινέσεις :
Ψαρεύω το ροφό σημαίνει ότι μπορώ σε αυτό το βάθος να επιχειρήσω επανειλημμένες βουτιές.
Όχι στα μικρά. Στη γλώσσα μας λέγοντας μικρά εννοούμε ροφούς κάτω των 2-3 κιλών. Το ψάρι της μπέμπας ή του μπέμπη δε παίζει. Το μωρό μπορεί να χορτάσει και με μία γαρίδα.
Τα μεγάλα μόνιμα ψάρια που χτίζουν οικοσυστήματα γύρω τους τα αφήνουμε να υπάρχουν.
Ποτέ δεν ενοχλούμε , ούτε καν πλησιάζουμε ξένα αλιευτικά εργαλεία.
Να μάθουμε να χορταίνουμε και να τερματίζουμε το ψάρεμά μας όταν έχουμε ήδη βγάλει ένα ροφό . Όχι τόσο επειδή μας το επιβάλλει ο νόμος αλλά επειδή πραγματικά έτσι πρέπει.
Αν τύχει και δείτε συναθροίσεις ροφών αυτές αφορούν σίγουρα διαδικασία αναπαραγωγής. Μη τα πειράξετε και αναζητήστε παραπέρα κάποιο μοναχικό.
Σε όλα τα θηράματά μας αξίζει ένας γρήγορος και αξιοπρεπής θάνατος. Εξάλλου το θήραμα που έχει θανατωθεί γρήγορα είναι νοστιμότερο από αυτό που έχει υποφέρει. Αντανακλαστικές ουσίες ελευθερώνονται στον οργανισμό κάθε πλάσματος που υποφέρει και μετά δεν έχουν την καλύτερη γεύση.

Επίλογος
Σε λίγο ξεκινάω για την Κορώνη. Εκεί αισιοδοξώ να παίξω για άλλη μια φορά το παιχνίδι με τους ροφούς όπως και αρκετοί από εσάς. Ένα παιχνίδι στο οποίο ποτέ δε ρωτήσαμε τον αντίπαλό μας αν επιθυμεί να συμμετέχει . Σήμερα ,διανύοντας το σωτήριο έτος 2010 μ.Χ. ας αφουγκραστούμε καλύτερα τις σημερινές ανάγκες της θάλασσας . Και αυτές είναι σίγουρα πολλές.

Καλές αναδύσεις

Κώστας Ανδρεόπουλος

http://kostasandreopoulos.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

Ψαροτούφεκο: Bουτιά στο κρύο...στις έρημες ακρογιαλιές.

«Στο ψάρεμα πρέπει να περνάμε καλά, γιατί αυτός είναι ο λόγος που το κάνουμε» είπε ο Γιάννης Σιδέρης στο σεμινάριο που διοργάνωσε ο Γλαύκος, για να απομυθοποιήσει το βαθύ ψάρεμα. «Tο βάθος δεν δίνει τα ψάρια, απλά δίνει περισσότερες ευκαιρίες» δήλωσε στα μέλη του Συλλόγου ο πλέον διάσημος βαθύτης της χώρας μας, προσγειώνοντας αρκετούς από αυτούς που «καταπίνουν» τα μέτρα σαν να είναι... στραγάλια!

Tο αφιέρωμα του σημερινού τεύχους προσφέρεται σε αυτούς που απολαμβάνουν το ψάρεμα όλο τον χρόνο, χωρίς φόβο για το κρύο και τις αντίξοες συνθήκες που αυτό διεξάγεται στις έρημες ακρογιαλιές.

Tα ψάρια έχουν βαθύνει, αλλά αυτά που θα συναντήσουν όσοι επιμένουν στα... ρηχά, θα τους αποζημιώσουν για όλες τις κρυάδες στο μπες - βγες.
Tο ψαροτούφεκο τον χειμώνα είναι το πλέον επιλεκτικό γιατί δεν επιτρέπει παλικαρισμούς του... ζεστού νερού.

Eίναι μία ακόμα απόδειξη ότι η ερασιτεχνική αλιεία δεν επιβαρύνει το θαλάσσιο οικοσύστημα όσο θέλουν κάποιοι να τη στοχοποιήσουν.

Tο σημερινό τεύχος μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως αφιέρωμα στους εμπνευστές της απαγόρευσης του Θερμαϊκού, με τον Bαρδάρη του χειμώνα να «ξυρίζει» ψαράδες και βάρκες, αποτρέποντας ακόμη και ως σκέψη την όποια μείωση των αλιευμάτων...

Αντώνης Μπληζιώτης

http://www.naspor.gr/journalism/fishing/erasitekhnike-alieia-upobrukhia-adeies.html

Επικίνδυνα ψάρια για τον ψαροντουφεκά

Η φράση επικίνδυνα ψάρια ίσως παραπέμπει σε εικόνες θρίλερ με καρχαρίες και σκυλόψαρα. Ευτυχώς στα νερά μας οι συναντήσεις με επικίνδυνα καρχαριοειδή είναι ελάχιστες. Έτσι λέγοντας επικίνδυνα ψάρια εννοούμε είδη, που μάλλον από δική μας υπαιτιότητα μπορούν να μας δημιουργήσουν πρόβλημα. 

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι σκορπιοί, η δράκαινα, κάποια είδη σαλαχιών και φυσικά η γνωστή μας σμέρνα. Τα παραπάνω είδη γενικά δεν θεωρούνται υψηλής γευστικής αξίας και σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν τις ψαρευτικές συγκινήσεις που αναζητά ο ψαροτουφεκάς. Είναι απαραίτητο όμως να τα έχουμε υπόψη μας ώστε να αποφύγουμε κακοτοπιές που πιθανόν θα χαλάσουν το ψάρεμα μας και ίσως μας βάλουν σε μπελάδες.

Οι δράκαινες ανήκουν στην οικογένεια των τραχινιδών. Η μεγάλη δράκαινα (Trachinus araneus) χαρακτηρίζεται από το μικρότερο κεφάλι το οποίο καταλήγει σε ένα στόμα το οποίο έχει διεύθυνση προς τα πάνω. Μπορεί να φτάσει στα 40 εκατοστά και είναι αρκετά επικίνδυνη. Έχει επτά δηλητηριώδης αγκαθωτές ακτίνες στο ραχιαίο πτερύγιο, ενώ και στην άκρη του επικαλύμματος υπάρχει ένα αγκάθι. Αυτά συνδέονται με δηλητηριώδεις αδένες, το δηλητήριο των οποίων ενεργεί τόσο στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου όσο και στο αίμα όταν αυτός έχει την ατυχία να τσιμπηθεί. 

Το αποτέλεσμα σε αυτή την περίπτωση είναι ο έντονος και με διάρκεια πόνος, η λιποθυμία, ο εμετός και ο υψηλός πυρετός. Οι παρενέργειες ενός τέτοιου τσιμπήματος διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο ανάλογα με τις άμυνες και τις αντιστάσεις του οργανισμού του. Τα ίδια ισχύουν και για τη μικρή δράκαινα (Trachinus draco) η οποία διαφέρει μορφολογικά ως προς τα χρώματα σε σχέση με τη μεγάλη δράκαινα. Οι δράκαινες ζουν και κυνηγούν σε αμμώδεις περιοχές. Τις ζεστές μέρες του χρόνου οι δράκαινες γίνονται νωχελικές στις αντιδράσεις τους και έτσι δεν αποκλείετε κάποιος κολυμβητής να πατήσει μία και φυσικά να δεχθεί ένα αναπάντεχο τσίμπημα. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να βγούμε αμέσως έξω από το νερό και αν είναι δυνατόν να επισκεφθούμε ένα σημείο που θα μας προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Αυτό είναι σημαντικό γιατί το τσίμπημα μιας δράκαινας (όσο μεγαλύτερη είναι σε μέγεθος, τόσο πιο επώδυνο το τσίμπημα) μπορεί σε ορισμένους να δημιουργήσει αλλεργικό σοκ με πολύ άσχημα επακόλουθα. Στο ίδιο μοτίβο και το τσίμπημα από τους σκορπιούς και τις σκορπίνες.

Η σκορπίνα ή σκόρπαινα είναι σε εμφάνιση ένα από τα πιο άσχημα ψάρια. Ζει συνήθως σε βαθύτερα νερά και μπορεί να φθάσει και τα 45 εκατοστά μήκος σώματος. Το χρώμα της είναι κυρίως κόκκινο και συνοδεύεται με τις ιδιαίτερες αποχρώσεις του βυθού. Το τσίμπημα γίνεται από τα δηλητηριώδη αγκάθια του ραχιαίου πτερυγίου, όμως ιδιαίτερα επώδυνο είναι όταν το τσίμπημα γίνει από τα αγκάθια που βρίσκονται στο επικάλυμμα. Ο σκορπιός είναι πιο μικρός από τη σκορπίνα και μπορεί να φθάσει τα 20-25 εκατοστά μήκος σώματος. Είναι πιο κοινό είδος και συναντάται εύκολα στα πολύ ρηχά. Οι εξαιρετικές δυνατότητες του στη παραλλαγή, κάνει πιθανή μια τυχαία επαφή μαζί του. Μερικές φορές η σκόρπαινα γίνεται αρκετά μεγάλη και αποτελεί ένα καλό θήραμα. Είναι εύκολο να χτυπηθεί με ψαροτούφεκο, αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή κατά το ξεψάρισμα.

Η σμέρνα ανήκει στην οικογένεια των μουρενοειδών. Το σώμα της είναι φιδίσιο με χρώμα που ποικίλει στις αποχρώσεις του καφέ και συμπληρώνεται από βούλες υποκίτρινου χρώματος. Το κεφάλι της καταλήγει σε κωνοειδές σχήμα και η μασέλα της είναι εξαιρετικά δυνατή. Αυτό είναι και το πρόβλημα. Τα δόντια της σμέρνας έχουν μια κλήση προς τα μέσα, έτσι αν δαγκώσει κάτι δεν μπορεί να το αφήσει, παρά μόνο αν αποκολλήσει το κομμάτι που δάγκωσε. 

Η σμέρνα κατοικεί σε όλα τα βάθη, ακόμα και σε πολύ ρηχά νερά. Εκεί θα την δούμε στο βραχώδες περιβάλλον να ξετρυπώνει από κάποια τρύπα. Η θωριά της παραπέμπει σε επιθετικό χαρακτήρα και καθώς ανοιγοκλείνει το στόμα της μοιάζει να απειλεί τον δύτη. Η αλήθεια είναι ότι η σμέρνα δεν θα επιτεθεί στο δύτη που περνά έξω από το θαλάμι της. Ανοιγοκλείνει το στόμα της γιατί έτσι αναπνέει. Η σμέρνα θα γίνει επικίνδυνη όταν χτυπηθεί σε κακό σημείο, τότε θα προσπαθήσει να δαγκώσει ότι βρεθεί μπροστά της. Επίσης έλκεται από τη μυρωδιά του αίματος, γι' αυτό καλό είναι όταν κάνουμε ψαχτήρι σε περιοχές που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν σμέρνες να μην κρεμάμε σκοτωμένα ψάρια στη μέση μας. Αν σας αρέσει το κρέας τη σμέρνας, τότε η βολή θα πρέπει να γίνεται με ακρίβεια στο κεφάλι. Τέλος θα πρέπει να προσέχουμε κατά τις περιόδους που βλέπουμε από γειτονικές τρύπες να βγαίνουν δύο σμέρνες. Ίσως είναι εποχή αναπαραγωγής και τότε η σμέρνα μπορεί να γίνει πολύ επιθετική.

Λέγοντας σαλάχι ή σελάχι εννοούμε ένα μεγάλο εύρος από είδη που ανήκουν στην οικογένεια των ραγιδών. Ο αετός, η τρυγόνα, το διαβολόψαρο και η ρίνα είναι μερικά από αυτά. Τα σαλάχια μπορεί να γίνουν επικίνδυνα για τον ψαροτουφεκά, λόγω ενός πριονωτού αγκαθιού που έχουν στη βάση της ουράς τους. 

Αν μετά το χτύπημα δεν γίνουν οι κατάλληλοι χειρισμοί, είναι πολύ πιθανόν ο δύτης να δεχθεί ένα χτύπημα με αυτό το αγκάθι. Ο πόνος είναι δυνατός και γίνεται περισσότερο έντονος καθώς περνά η ώρα. Μάλιστα ανάλογα με το είδος του σαλαχιού και τις αντοχές του οργανισμού του ψαροκυνηγού ίσως δημιουργηθούν λιποθυμικές τάσεις κτλ. Μάλιστα θα πρέπει να τονιστεί, ότι λόγο του αγκιστρωτού σχήματος του αγκαθιού είναι πολύ δύσκολο να βγει. Είναι καλύτερο όταν βρίσκεστε κοντά σε σημείο που μπορείτε να πάρετε τις πρώτες βοήθειες, να αφήσετε σε κάποιον ειδικό το βγάλσιμο του αγκαθιού. Για να αποφύγουμε όλα αυτά είναι καλό να κόβουμε το αγκάθι του σαλαχιού αμέσως μετά το χτύπημα του και να είμαστε πάντα πολύ προσεκτικοί.

Καταλήγοντας, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αρκετά είδη ψαριών μπορεί να γίνουν επικίνδυνα. Ας σκεφτούμε τα κοφτερά δόντια του λούτσου, το δάγκωμα του γοφαριού, της συναγρίδας ή του φαγκριού.
Το θέμα είναι ότι τα ψάρια δεν φταίνε ποτέ.
Εμείς εισβάλουμε στο δικό τους χώρο.
Ας φροντίσουμε τουλάχιστον αυτό να γίνεται με διακριτικό τρόπο και τόσο αποτελεσματικά ώστε ούτε τα ψάρια να υποφέρουν και φυσικά ούτε εμείς.

http://www.naspor.gr/journalism/fishing/100910-epikinduna-psaria-gia-ton-psarontoupheka.html

Τόνος ψάρι

Ποιος είναι αυτός που δεν ξέρει τον τόνο και ποιος είναι αυτός που δεν τον έχει γευτεί

Ο Τόνος σε όλο τον κόσμο ψαρεύετε μετά μανίας και μπορεί να φτάσει μέχρι και 400 κιλά η σάρκα του είναι κόκκινη και ψαρεύετε με συρτή.

Στις φωτογραφίες μικρά τονάκια ψαρεμενα στο Σαρωνικό κόλπο με δίχτυα και στην κάτω φωτογραφία ψαράδες στο Σαν Σεμπάστιαν έπιασαν στα δίχτυα τους μία απροσδόκητη ψαριά, έναν γιγάντιο τόνο, βάρους 325 κιλών, ο οποίος πουλήθηκε σε εστιατόριο της Μαδρίτης έναντι 3.600 Ευρώ.

Ψάρι τόνος όνομα και πράμα 

http://www.psaria.net/2010_07_01_archive.html#971736964898423513

Bυθόμετρο και ψάρεμα - vythometro psarema

Η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών στις μέρες μας, όπου τα θηράματα έχουν γίνει τόσο δύσκολα στην σύλληψη τους, αλλά και ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους να μας ξεγελούν έχει γίνει κάτι παραπάνω από επιτακτική. Μια από αυτές τις συσκευές είναι και το όργανο το οποίο μετράει το βάθος, απεικονίζει σε μεγάλη η μικρή κλίμακα την διαμόρφωση του βυθού αλλά και μας προειδοποιεί για το αν υπάρχουν η όχι ψάρια στην συγκεκριμένη περιοχή, το βυθόμετρο.

Το βυθόμετρο λοιπόν εκμεταλλεύεται στο έπακρο την τεχνολογία sonar-χρησιμοποιεί δηλαδή ηχητικά κύματα για να αποκαλύψει αντικείμενα στον βυθό –τα ηχητικά κύματα αυτά καθώς διαχέονται στον βυθό παίρνουν μια κωνική μορφή η καλυτέρα σχηματίζουν μια δέσμη. Το εύρος της γωνίας αλλά και η ποσότητα των δεσμών καθορίζει και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της κάθε συσκευής. Τα βυθόμετρα λοιπόν με πολλές δέσμες και μεγάλο εύρος είναι τα καλύτερα κ συνδυαζόμενα με μια έγχρωμη οθόνη με δυνατότητα zoom in –zoom out θα μας βοηθήσουν πάρα πολύ σε ένα ψάρεμα σε άγνωστο βυθό όπου χωρίς αυτά θα ψαρεύαμε στα τυφλά.

Το μόνο που χρειάζεται για να ανακαλύψεις μέρη με μεγάλη ποικιλία ψαριών η μια μεσοπέλαγη ξερά δεν είναι πλέον η τύχη, δημοφιλέστερη τεχνική για την ανακάλυψη νέων τόπων είναι η παρακάτω...με το βυθόμετρο στο μεγαλύτερο zoom in που διαθέτει και με μικρή ταχύτητα περνάμε αργά σε οποιαδήποτε διαδρομή που μας ενδιαφέρει και δεν παίρνουμε τα μάτια μας από την οθόνη, το παραμικρό ανέβασμα η κάθε μεγάλη συγκέντρωση ψαριών-ας είναι και μεσαίου μεγέθους- είναι σημαντική κ δεν μένει παρά να βουτήξουμε για να διαπιστώσουμε το μέγεθος της. Πάντοτε χρειάζεται κ ένας οπτικός έλεγχος του βυθού αλλά μόνο όταν τα μετρά είναι μέσα στις δυνατότητες μας.

Σημαντική βοήθεια επίσης θα μας δώσει το βυθόμετρο στην ρίψη της άγκυρας στον βυθό, αφού θα μας γλιτώσει από βραχώματα της άγκυρας και ανεξέλεγκτης καθόδου στον βυθό λόγω βαθιών αποχών

Το βυθόμετρο και η χρήση του στο ψάρεμα

http://www.psaria.net/2010_08_01_archive.html#631624338558608777

Ροφός και ψαροντούφεκο - rofos psarontoyfeko

Ο Ροφός είναι ένα από τα αγαπημένα θηράματα κάθε ψαροντουφεκά. Συγγενεύει με τη Πέρκα το Λαβράκι και μοιάζει πολύ με τη Στήρα. Είναι πετρόψαρο και συχνάζει σε βραχώδεις βυθούς και σε βάθη από 5-300 μέτρα. Είναι μεγάλο ψάρι και το βάρος του μπορεί να φτάσει και τα 60 κιλά, (στις ελληνικές θάλασσες μέχρι 25 κιλά βάρος και 1,5 μέτρο μήκος), ενώ η διάρκεια ζωής του μπορεί να φτάσει και τα 50 χρόνια.

Ανήκει στα περκοειδή και η επιστημονική ονομασία του είναι Epinephelus marginatus (επινέφελος). Ανήκει στην οικογένεια των Σερανιδών και πιο συγκεκριμένα στην υποοικογένεια Επινεφελιδών (epiphelinae).

Είναι το κυρίαρχο ψάρι στη Μεσόγειο ενώ συναντάται και στον Ανατολικό Ατλαντικό και σε πολλές περιοχές ανά τον κόσμο με διάφορες μορφές.

Ονομασία ανά την Ελλάδα:

* Ροφός: κοινή ονομασία ανά την Ελλάδα.
* Ορφός: στα Δωδεκάνησα
* Ρουφός: στις Κυκλάδες και βγαίνει από το ρουφάω. Ο ροφός λόγω της μεγάλης στοματικής του κοιλότητας έχει την τάση να καταβροχθίζει τα θηράματα του.
* Μαυρόψαρο-Μαύρο: κοινή ονομασία ανά την Ελλάδα λόγω του σκούρου χρώματός του. Στην γλώσσα του ψαροντούφεκου όταν λέμε «Πάω να ψαρέψω Μαύρα» εννοούμε ότι πάμε να κυνηγήσουμε ψάρια όπως ο ροφός, η στήρα ο βλάχος κ.α.

ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Γενικά ο ροφός είναι ένα κοντόχοντρο ψάρι με πολύ μεγάλο κεφάλι το οποίο αποτελεί το 1/3 του συνολικού του μήκους. Στο κεφάλι του, αυτό που διακρίνεται πολύ έντονα είναι το πολύ μεγάλο στόμα του με τις πολύ σκληρές βρογχικές του πλάκες που καλύπτουν τα βράγχια. Ποτέ δεν πιάνουμε τον ροφό από τα βράγχια καθώς είναι εξαιρετικά κοφτερά. Το καλύτερο σημείο για να πιάσεις με τα χέρια ένα ροφό είναι τα μάτια.

Τα δόντια του είναι γενικά πολύ ψιλά και πριονωτά. Τα μάτια του είναι πολύ μεγάλα και επιβλητικά ενώ η σκληρότητα του κρανίου του διαπιστώνεται σε κάθε βολή με το ψαροντούφεκο. Δεν είναι λίγες φορές που βέργες σφηνώνουν στο κρανίο του ροφού δυσκολεύοντας το ξεβράχωμα. Ο όγκος του σώματός του αρχίζει να μειώνεται αισθητά μετά το κεφάλι προς την ουρά, ενώ τα πλευρικά του πτερύγια καθώς και η ουρά έχουν χαρακτηριστικό σχήμα βεντάλιας και είναι πολύ ισχυρά.

Το χρώμα του ποικίλει ανάλογα με το περιβάλλον που ζει. Το πιο σύνηθες χρώμα είναι το σκούρο μαύρο-καφέ με έντονες πρασινόασπρες κηλίδες καθ’όλο το μήκος του σώματός του. Η κοιλιακή του χώρα έχει χρώμα ανοιχτό καφέ-κόκκινο και πλησιάζοντας την ουρά ασπρίζει τμηματικά.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ
 Γενικά ο ροφός είναι ένα ψάρι που καταβροχθίζει ότι ελκυστικό βρεθεί στην περιοχή της κυριαρχίας του. Συνήθως ειδικεύεται στο καρτέρι, όπως ένας καλός ψαροντουφεκάς και εκτινάσσεται ανοίγοντας διάπλατα το στόμα του και ρουφώντας το θήραμα του. Ο ροφός τρέφεται με κάθε λογής μικρότερα ψάρια όπως, σκορπίνες, σαργοί κ.α. ενώ το αγαπημένο του θήραμα είναι το χταπόδι και γενικά όλα τα μαλάκια, όπως σουπιές και καλαμάρια. Τα καβούρια , τα κυδώνια, τα στρείδια, μύδια και όλων των λογής οστρακοειδή αποτελούν μέρος της δίαιτας των ροφών. Επίσης καραβίδες, μικροί αστακοί και γαρίδες αποτελούν ελκυστικά μενού για τον λαίμαργο ροφό.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
rofos3Ο ροφός αποτελεί ένα πολύ δυνατό, άγριο και κυρίαρχο διεκδικητή της περιοχής του. Δεν επιτρέπει εύκολα την προσέγγιση κοντά στο θαλάμι του άλλων ομοίων ψαριών. Την περιοχή του την οριοθετεί προκειμένου να απομακρύνει άλλα μεγάλα ψάρια καθώς και να προσελκύσει τα θηλυκά κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Παρόλα αυτά ο ροφός είναι πολύ πιο φιλικός και κοινωνικός με άλλα μικρότερα ψάρια πολλά εκ των οποίων ζουν μαζί του μέσα στο θαλάμι. Ένα ψάρι που επισημαίνει την παρουσία ροφού στην ευρύτερη περιοχή είναι ο σικυός. Δεν είναι λίγες φορές που συναντάμε σικυούς, σαργούς ή κακαρέλους στο θαλάμι του ροφού. Ο λόγος είναι η προστασία τους από μεγαλύτερους θηρευτές. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο θα συναντήσουμε ροφούς να συγκατοικούν σε μεγάλα θαλάμια.

ΒΙΟΛΟΓΙΑ
Ο ροφός είναι ένα ψάρι ερμαφρόδιτο. Ο ροφός από τον πρώτο κιόλας χρόνο ζωής του ξεκινάει την παραγωγή αυγών. Παραμένει ως θηλυκό για τα πρώτα 10 έτη της ζωής του ενώ όταν ξεπεράσει τα 10 χρόνια ζωής(6-7 κιλά) αρχίζει να μετατρέπεται κατά ένα περίεργο τρόπο σε αρσενικό. Δηλαδή με την αύξηση του βάρους και ηλικίας ο ροφός μετατρέπεται σε αρσενικός. Είναι χαρακτηριστικό ότι εάν σε μία περιοχή υπάρχει ένα αρσενικό το οποίο για κάποιο λόγο ψοφήσει ή εγκαταλείψει την περιοχή τότε άμεσα ξεκινάει η μετατροπή ενός άλλου θηλυκού ροφού σε αρσενικό. Ποτέ στην ίδια περιοχή δεν συναντάμε πάνω από ένα αρσενικό ροφό.

ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ ΤΟΥ ΡΟΦΟΥ ΜΕ ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΟ

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να ψαρέψεις τον ροφό με το ψαροντούφεκο είναι το ψαχτήρι. Ο ροφός ζει κυρίως σε ξέρες και βραχώδης βυθούς ενώ τα αγαπημένα του θαλάμια είναι μεγάλα μονόπετρα με περιτριγυρισμένες φυκιάδες που αποτελούν το καλύτερο καμουφλάζ κατά την διάρκεια της αναζήτησης τροφής. Επίσης είναι πολλές οι φορές που συναντάμε ροφούς μέσα σε σχισμές και τρύπες σε ρηχές ξέρες. rofos_sargosΈνα ψαροντούφεκο 90αρι με δυνατά λάστιχα είναι άξιο για την σύλληψη ενός μεγάλου θηράματος.
Ο ροφός όταν χτυπηθεί μέσα στο θαλάμι του ή όταν βρίσκεται κοντά στο θαλάμι έχει την τάση να βραχώνει εύκολα κάνοντας πολύ δύσκολο το ξεβράχωμα του. Τα βράγχια του είναι εξαιρετικά ογκώδη και με το άνοιγμά τους μέσα στην τρύπα γαντζώνουν οι σκληρές βρογχικές πλάκες στα βράχια. Είναι καλό όταν σκοπεύουμε να πάμε ψαροντούφεκο για ροφούς, να έχουμε εφεδρικά ψαροντούφεκα για δευτέρωμα και θανάτωση, καθώς και γάντζο και μπαλονάκι ξεβραχώματος. Επίσης ένας άλλος τρόπος για το ψάρεμα του ροφού είναι το καρτέρι ή το συρτό καρτέρι. Ο ροφός είναι ένα περίεργο ψάρι όπως ο χάνος.
Είναι ικανός να σε περιμένει να τον πλησιάσεις πολύ κοντά αλλά συνήθως στο τελευταίο δευτερόλεπτο πριν την βολή εξαφανίζεται αστραπιαία. Το καρτέρι μπορεί να κινήσει την περιέργεια του ροφού αλλά πρέπει να είμαστε σε αρκετά καλή φόρμα με υπομονή και αυτοσυγκράτηση. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι η βολή θα είναι καίρια και σίγουρα στο κεφάλι.

Τέλος, δεν πρέπει να χτυπάμε ροφούς κάτω των 4-5 κιλών γιατί ο πληθυσμός τους έχει αρχίσει εδώ και χρόνια να μειώνεται αισθητά. Εμείς οι ψαροντουφεκάδες πρέπει να είμαστε αυτοί που θα εναντιωθούμε απέναντι στην παράνομη αλιεία του ροφού και να απομονώσουμε όλους αυτούς που δεν σέβονται τους νόμους της θάλασσας και τα ίδια τα ψάρια. Η απληστία και η ανευθυνότητα είναι δύο συναισθήματα τα οποία δεν πρέπει να κυριαρχούν σε κανένα ψαροντουφεκά.

Την θάλασσα και τα ψάρια πρέπει να τα σεβόμαστε με όλη μας την δύναμη.

ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ  Ο Ροφός στο ψαροντούφεκο

http://www.psaria.net/2010_07_01_archive.html#724349120080841792